De wind wakkert aan, een koude bries trekt over het eiland, maar ondanks de donkere lucht, brand er een gezellig lichtje achter de ramen van een café. Annekina duwt de krakende deur open en zit allemaal mensen aan tafeltjes zitten, de meeste met een veer in hun hand, druk schrijvend op een stuk perkament. Anderen zijn zachtjes met elkaar aan het praten onder het genot van een glas elvenwijn of een pull dwergenbier.

Annekina zoekt een leeg tafeltje uit en zet haar tas op de stoel naast haar. Uit haar tas pakt ze haar eigen stuk perkament, een flesje met zwarte inkt een een prachtige veer. Even lijkt ze in gedachten te zijn verzonken, om daarna de eerste woorden op papier te zetten.

Een oud gedicht, op papier zetten:

Het leven

Een traan rolt over zijn gezicht.
Hij verteld over zijn verleden.
Vroeger was zijn wereld vol licht.
En daar was hij graag gebleven.

Een gelukkig gezin, vol plezier.
Maar dat leven hielt geen stand.
Het leven staat nu op een kier.
en de man staat aan de kant.

Zijn vrouw en kinderen dood.
Zijn leven niets meer waard.
Zijn ogen voelen aan als lood.
Op zijn gezicht groeit een baard.

Verwaarloost en zonder pret.
Hoop en een toekomst vergaan,
nu hij een bloem op hun graf zet,
kan hij nauwelijks op zijn benen staan.

Emoties zijn een rot gegeven.
was hij maar niet gaan vissen .
was hij maar thuis gebleven.
dan had hij ze niet hoeven missen.

Schuldgevoel komt bij hem boven.
Hij weet hoe ze zijn ontstaan.
Zijn handen zitten vol kloven.
Door zijn hardwerkend bestaan.

Verdrietig hoor ik zijn verhaal aan.
Tranen rollen, zonder dat hij het ziet.
Geluidloos en langzaam ga ik staan.
en laat de man achter met zijn verdriet.

Annekina kijkt even op van haar papier en zit nog wat mensen binnenkomen. Ze weet dat ze niet de enige is die dicht op het eiland, dus dit is een mooie plek om de gedichten met elkaar te delen. Verrast zwaait ze naar een oude bekende en neemt een slokje van haar wijn.

Met tranen in de ogen verliet een man het café. Volgens de barmeid heeft hij er niet lang gezeten en zelfs zijn pul dwergenbier was bijna onaangetast. Duidelijk was dat deze man veel had verloren. De barmeid ging de tafel opruimen en zag daar niets meer dan een korte rijm liggen. Hieruit bleek goed hoeveel pijn de man had wegens een gebroken hart.

If only my heart would heal,
if only I could stop to feel.
Stop feeling this much love for you
then someday I might be able to,
be able to have fun again.
But for now I'm still a broken man...

Geroerd door het gedicht, besloot ze het perkament te bewaren in de kast.

Kris zit rustig achterover geleund in haar stoel. De warmte van de kaarsen in het café verwarmen haar gezicht en tevreden kijkt ze rond. Om haar heen zitten mensen te praten, maar niet te hard, want dat zou de stilte verbreken. Het zachte geroezemoes klinkt haar prettig in de oren. Haar hand reikt naar haar glas wijn en bijna voorzichtig nipt ze ervan.

Voor haar op tafel ligt een stuk perkament. De inkt is nog nat en glinstert bij het kaarslicht. Ze pakt het op en laat de woorden nog een keer tot zich doordringen.

Heb me lief, lief.
Zie dan wat ik zie.

1,2,3, bij pappa op de knie.
Groen is gras, zoals het eens was,

want aan de overkant is het groener.

Heb me lief, lief.
Vroeger was het nog fijn
(ik en jij, klein en pijn).

Sta jij daar, doe niet zo naar.
Kom naar hier, stuk plezier.
Het gras is hier even groen,
kriebelt niet meer zoals 't moet doen

Gister was het een explosie,
van geluk, vreugde en paardje hop.
Kom lief, heb me lief, lief,
zet mijn wereld weer op z'n kop.

Tevreden legt ze het weer neer. Anders dan haar meeste gedichten, maar toch in haar eigen stijl. Glimlachend neemt ze nog een slok wijn.

Vrijdagochtend, de bediening is de stoelen nog van de tafels aan het halen en de grond nog een laatste dweilbeurt aan het geven, voordat de dag weer begint. Dan komt daar ineens een man binnen rennen en roept door de hele tent:

"WIJNTJE???"

De bediening kijkt hem raar aan en schenkt hem een wijntje in en brengt het naar de tafel waar de man is gaan zitten.

"Een glas? Maar meid, doe mij de hele fles maar en kom er gezellig bij zitten! Ik ben in opper beste bui!"

De man pakt gauw wat pen en papier en begon wat te krabbelen. Nog voordat de bediening terug was had hij zijn gedichtje al klaar.

Thank heaven, it’s finally friday!
Time to go out, drink and sway.
Sway until my feet can sway no longer
This feeling to party just keeps on getting stronger.

Drink so much that nothing anymore is what is seems,
Maybe then I’ll meet the girl of my dreams.
At that time I’m too drunk to ask her out though,
Probably only put up a drunken man’s show.

On Sunday I will still be by myself at home,
Hung over I will only hear myself moan.
But I have absolutely no regrets, because
Damn what a beautiful weekend it was!

Dat gaat nog wat worden vandaag. De creativiteit is al lichtelijk aangewakkerd en het drinken moest nog beginnen. De man sloeg zijn glas wijn met één teug achterover, pakte de les en vulde het glas weer...

Waar overal om haar hen zacht gefluisterd en gepraat werd zat Kris stil voor zich uit te staren. Voor haar een stuk perkament, nog nat van de inkt. Voorzichtig pakt ze het op en laat de woorden geluidloos over haar tong rollen.

Omdat jouw tot ziens
geen gedag meer was
immer slechts vaar-wel

En met een laatste Judaskus,
zaten we als twee oude vrouwen
voor het raam te staren
naar de dagen die oud en ver -
sleten voorbij (waren gegaan)

Kletsend met koek en thee
over gisteren en de vraag
waar jij toen was.

Een slok van haar drinken nemend staart ze nietsziend naar de mensen om haar heen.

Het uitgestorven dichterscafe binnenstappend pakt Kris haar verstofde en met spinnenrag besmeurde pen op en gaat zitten achter het nog smerigere stuk perkament. Moeizaam de woorden weer vindend zoekt zij haar afgestorven dichtersgeest op en neemt de moeite om de pen weer op te pakken.

"Kijk hoe heimlijk
Isabelle van vroeger
stiekem naar voren stapt.

In een kring van licht, waar maan-
den donker en verborgen zijn geweest.
Waar -les papillons- wederkeren
en van verderfelijk as weer zijn.

Hoe zij je, immer lieflijk
als een feniks rondwentelt
-teefjes smaak laat herinneren.

Doch morgen weer sterft
en met het aansteken van
-le sigarette- aanwakkert."