Inleiding
Nogmaals liet hij de tape terugspoelen. Iets klopte er niet, daar was hij van overtuigd. Langzaam dwaalden zijn gedachten af naar hoelang hij hier nu al was. Max Schreck was nu al 2 jaar hoofd beveiliging bij een Philips vestiging in Eindhoven. Veel stelde het niet voor, het was een oude opslagplaats met vooral objecten die betrekking hebben op stilgezette projecten. Omdat ze te duur waren, het een en ander nog te fijngevoelig is, of andere redenen. Maar in ieder geval spullen die niet zomaar weggegooit konden werden en blijkbaar belangrijk genoeg waren om te bewaken. Er was een kleine fabriek schuin achter de opslagplaats en de ingang daarvan plus het terrein werd ook maar gelijk bewaakt. Max had een tweetal jaren terug voor de baan gesolliciteerd en had hem warempel nog gekregen ook. De vorige man in functie ging met pensioen. Dat was in feite ook bijna het geval met de 3 collega's met wie Max werkte. Hans, Lex en Albert. Er was nog een vierde veel jongere collega bij genaamd Martijn. Een beetje een ruig type die eigenlijk alleen het baantje had voor parttime, omdat hij vooral niet teveel wilde werken. Het was een liefhebber van Rock en Punkmuziek en daarover kon Max wel leuk met hem kletsen tijdens de shift. Max had meer met Martijn op dan met de oudere collega's. Gedurende de twee jaar dat Max nu bij de multinational werkte reisde hij per trein op en neer van zijn woonplaats Den Bosch naar de lichtstad Eindhoven. Hij had wel een auto, maar met de trein reizen had zijn voordelen. Er was van het bedrijf uit een goede regeling getroffen, waardoor hij over een trajectkaart beschikte met tal van andere voordelen. Maar als vrijgezelle man genoot hij ook van het aanblik van mooie vrouwen in de trein, sommige waren uitdagend gekleed in korte rokjes, terwijl andere in keurige mantelpakjes naar hun kantoorbaan gingen. Max zag het als een uitdaging om oogcontact met hen te krijgen. Hij wist dat hij er goed uitzag, hij was beslist ijdel, ook al ontkende hij dat ten stelligste tegenover zijn kennissen(vrienden had hij niet). Hij profiteerde dan ook maar al te graag van zijn uiterlijk om de aandacht van vrouwen te trekken. En soms had hij geluk en werd het oogcontact vervolgd met een flirt. Driemaal had hij zelfs tijdens de dertigminuten durende treinrit een nummertje gemaakt in het toilet van de trein. Tweemaal was dat geweest met zo een verwaande yuppietrut die ook nog bekakt praatte met de R-klank. Ze werkte bij een advocatenbureau of iets dergelijks. Dat kon Max zich niet meer exact herinneren. Wel herinnerde hij zich dat de deftige dame toch beslist niet zo deftig was als ze er in haar mantelpakje had uitgezien. De lingerie die ze daaronder droeg was beslist niet mis en haar taalgebruik in het toilet was al helemaal niet meer die van een dame. Hieraan denkend moest hij even lachen. Dit was iets wat maar zelden gebeurde.
Lex: Hey, Max wat sta je daar dom te lachen. Wil je soms iets delen?
Lex die de opdracht had gekregen om de tape terug te spoelen keek zijn baas verbaasd aan.
Max: Ach het is niets Lex. Ik heb een binnepretje. Laat maar. Ik ga even naar het toilet. Leg die tape maar bij mijn aktetas dan neem ik hem voor verdere studie mee naar huis.
Lex: Max, ik snap niet wat je bezield om een tape waar niets op staat nog eens thuis te gaan bestuderen. Er staat echt niets op.
Max: Luister Lex, ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Het hek ging open en dicht en dat kwam niet door de wind zoals jij denkt te geloven. Er was iets, ik weet alleen niet wat. Ik ga me even opfrissen en dan ga ik naar huis met de tape en toon je morgen het bewijs. Je hebt dus nog de hele avond om de sleutels van dat Hek te vinden. Ook al leidt het naar de oude verlaten kelder. De sleutel hangt niet in het rek, dus dan zal die wel ergens tussen de magazines op het buro liggen omdat een van jullie weer een sleutelbos uit de kast heeft gehaald en op buro heeft neergelegd. Hoe vaak moet ik dat nou vertellen?
Lex: Max, Ik vraag je laat het rusten. Alsjeblieft. Ga niet naar de kelder dat is toch nergens voor nodig.
Bij deze laatste opmerking keek Max recht in de ogen van Lex. Zag hij nu angst? Het was hem al eerder opgevallen dat de midvijftiger behoorlijk zweette.
Max: Geen gemaar. Doe nou maar gewoon wat ik zeg, dan hoef je dadelijk niet op zoek naar een andere baan tot aan je pensioen.
Max kon af en toe echt op zijn strepen staan en dan was hij keihard. een reden te meer waarom hij geen vrienden had. Maar die had hij ook helemaal niet nodig. Een vrouwtje op zijn tijd, een leuk appartementje op loopafstad van de bossche binnestad. Wat wilde hij nog meer. een vrolijk deuntje fluitend liep hij naar het toilet.
Hij nam uitgebreid de tijd voor het plassen en waste daarna zijn handen. Uit zijn broekzak haalde hij een kam en hield deze met zijn hand onder de kraan. Hij bracht zijn kapsel in orde met behulp van de reeds genoemde kam en wat lauw water. Hij ging tenslotte vanavond weer met de trein terug. Hij wilde de trein van 18u30 halen, want al enkele dagen reisde met die trein een leuk grietje die net als hij ook een 1e klas ticket had. Hij was al voorbij de fase van het oogcontact, glimlachen en gezellig kletsen, dus wie weet had hij vanavond kans op de hoofdprijs; Sex!
Al wegdromend op wat misschien de avond nog in petto had, opende hij de deur van het toilet. Hij schrok zich kapot. Lex stond gelijk achter de deur.
Max: Hey Lex, je maakt me aan het schrikken.
Lex: Sorry Max, ik had je nog gewaarschuwd!
Het volgende moment ging alles heel vlug. Lex haalde achter zijn rug een stroomstaaf tevoorschijn en voordat Max wist wat er gebeurde, kreeg hij een stroomstoot en viel languit op de grond en verloor het bewustzijn......
Volledige versie: Sprookjes uit de Schaduwwereld
De Inwijding
Max kwam weer bij zijn positieven. Zijn hoofd bonkte als een gek. Hij had problemen zich te oriënteren. Hij had geen idee waar hij zich bevond. Het was donker hier en zijn ogen hadden moeite om aan de duisternis te wennen. Zachtjes in zichzelf vervloekte hij Lex.
Max: Klootzak!
Een stem vanuit de duisternis:Je hebt het over jezelf neem ik aan?
Max:Wie ben je? Kom op, dan sla ik je op je bek!
Langzaam maar zeker pasten zijn ogen zich aan de duisternis aan en begon hij meer te zien dan slechts een donkere vlek. Hij zag op een paar meter van hem vandaan de contouren van een persoon. De man die hem had aangesproken, het was beslist geen vrouwenstem, moest zich daar ongeveer bevinden. Hij probeerde overeind te komen.
De stem uit de duisternis: Dat zou ik niet doen als ik jou was. Zeg me Max wat moet ik nu met je aan? Waarom kon je gewoon niet luisteren naar Lex? Nee, jij moest perse onderzoeken waarom het slot en de poort open was. Een foutje dat geef ik grif toe.
Verbaast dat de man zijn naam kende, hield hij in. Zijn bedoeling was om overeind te komen en de man eens flink door elkaar te schudden.
Max:Wie ben je, dat je mijn naam kent? Ben je een vriend van Lex? Als ik hieruit komt dan gaat hij wat meemaken. Dat beloof ik je.
De stem uit de duisternis:Reken het Lex niet teveel aan, hij deed keurig wat hem was opgedragen. Zoals hij al heel zijn leven doet, maar dat terzijde.
Een vrachtwagen reed voorbij, de koplampen schenen door de ruiten en zorgden dat de ruimte beter verlicht werd. Max schrok van wat hij zag. De man die voor hem zat op een oude tafel had een weerzinkwekkend gezicht. Het leek wel een monster. Met de grootste moeite kon hij zich inhouden om niet te kotsen. De man kneep zijn ogen dicht bij de verlichting van de koplampen. Max had nu een idee waar hij zich bevond. Het moest nog op het terrein zijn. Die vrachtwagen was het transport van acht uur. Dit was dan... Het verlaten bijgebouw. De kelder van het bijgebouw. Gezien de typische jaren dertig kelderramen. Hij had genoeg gezien en stond nu op om langs de man richting de trap omhoog naar buiten te vluchten. Maar nog voordat hij bij de trap was, kwam de man in beweging. Hij zag er misschien wel afschuwelijk uit en had een mager lijf, hij was ontzettend snel en lenig. Vanuit stand sprong hij op en terwijl hij door de lucht suisde sprak hij met een kalme koude stem.
De stem uit de duisternis:Kalm aan Max, je gaat hier niet zomaar weg.
De man sprong op de rug van Max en door de kracht van de landing verloor Max zijn evenwicht en viel op de grond. Instinctief draaide hij op zijn rug. De man lag bovenop hem en zijn afschuwelijke gezicht was slechts op luttele centimeters van de zijne verwijderd. Ma had grote moeite om de man aan te kijken. Deze grijnsde slechts. Hetgeen hem nog lelijker maakte.
de stem uit de duisternis: Max, wat is er aan de hand? Ben ik niet knap als jij? zo ijdel als jij? Je bent toch zo geweldig? Zo populair bij de vrouwen met je mooie praatjes en getrainde lijf? Ik denk dat je een lesje nodig hebt. Ja ik heb mijn beslissing genomen.
Max:Ga van me af, Gek!
De man lachte en toonde zijn tanden. De hoektanden waren enorm scherp en puntig. Het volgende moment voelde Max diezelfde tanden in zijn nek. De pijn was enorm. Hij wilde zich verzetten, maar de man had een ijzeren grip om zijn polsen. De pijn maakte plaats voor een euforisch gevoel. Een gevoel dat niet was te beschrijven het was nog beter dan alle drugs en 10x klaarkomen ineen. Na de extase verloor Max wederom het bewustzijn.
Een dag later...
Max voelde zich slap en het zweet brak hem uit. Het leek wel of hij al zijn krachten kwijt was. Hij kon zich ook niet concentreren. De man had hem vergiftigd, dat was hetgeen hij ervaarde. Drugs of chemische troep. De vormen van de man waren voor Max nog nauwelijks zichtbaar. Zijn gezichtsvermogen was nu beperkt tot alleen nog kleurveranderingen en grote vlekken wat hij onderscheiden. De man kwam dichterbij en met de lange nagel van zijn wijsvinger maakte hij een snee in zijn onderarm. Het begont te bloeden en een druppel viel op de grond. Als vanzelf werd de aandacht van Max getrokken naar het bloed. Kruipend kwam hij naar de man toe en zette tot zijn eigen onsteltenis zijn tanden in de arm van de man en begon te drinken...
Weer een aantal dagen later...
Max wist niet exact wat hij doormaakte, maar hij veranderde dat was zeker. Hij leed helse pijnen, die slechts voor een moment ophielden als hij bloed proefde en dat dronk. Hij lag als een hoopje mens opgerold op een matje. De man hield hem constant als een bewaker in de gaten. hij zat gehurkt op de oude tafel. Het beangstigde Max gewoon, maar hij wist instinctief dat de man daar zat. Zijn gezichtsvermogen kwam terug. Hij schrok want zijn armen waren lijkbleek en zijn handen waren verschrompeld zoals de handen van een negentigjarige die heeft. En zijn nagels.... Het leken wel klauwen. Plotseling kwam besefte hij wat er gebeurde. Hij was aan het transformeren.
De zevende dag
Max voelde dat de transformatie ten einde was. Hij voelde zich sterk en zijn zintuigen waren nog nooit zo scherp geweest. Benieuwd, kroop hij naar een plas water. De duisternis deerde hem niet, hij kon zien alsof het overdag was. Hij keek door het water maar zag zijn spiegelbeeld niet. Beangstigd nu, voelde Max zijn gezicht af, zijn ergste nachtmerrie was uitgekomen. hij kon het bij het voelen al merken. Hij was niet meer dezelfde. sterker nog. hij wist nu honderd procent zeker dat hij geen mens meer was, maar wat dan wel...
Max kwam weer bij zijn positieven. Zijn hoofd bonkte als een gek. Hij had problemen zich te oriënteren. Hij had geen idee waar hij zich bevond. Het was donker hier en zijn ogen hadden moeite om aan de duisternis te wennen. Zachtjes in zichzelf vervloekte hij Lex.
Max: Klootzak!
Een stem vanuit de duisternis:Je hebt het over jezelf neem ik aan?
Max:Wie ben je? Kom op, dan sla ik je op je bek!
Langzaam maar zeker pasten zijn ogen zich aan de duisternis aan en begon hij meer te zien dan slechts een donkere vlek. Hij zag op een paar meter van hem vandaan de contouren van een persoon. De man die hem had aangesproken, het was beslist geen vrouwenstem, moest zich daar ongeveer bevinden. Hij probeerde overeind te komen.
De stem uit de duisternis: Dat zou ik niet doen als ik jou was. Zeg me Max wat moet ik nu met je aan? Waarom kon je gewoon niet luisteren naar Lex? Nee, jij moest perse onderzoeken waarom het slot en de poort open was. Een foutje dat geef ik grif toe.
Verbaast dat de man zijn naam kende, hield hij in. Zijn bedoeling was om overeind te komen en de man eens flink door elkaar te schudden.
Max:Wie ben je, dat je mijn naam kent? Ben je een vriend van Lex? Als ik hieruit komt dan gaat hij wat meemaken. Dat beloof ik je.
De stem uit de duisternis:Reken het Lex niet teveel aan, hij deed keurig wat hem was opgedragen. Zoals hij al heel zijn leven doet, maar dat terzijde.
Een vrachtwagen reed voorbij, de koplampen schenen door de ruiten en zorgden dat de ruimte beter verlicht werd. Max schrok van wat hij zag. De man die voor hem zat op een oude tafel had een weerzinkwekkend gezicht. Het leek wel een monster. Met de grootste moeite kon hij zich inhouden om niet te kotsen. De man kneep zijn ogen dicht bij de verlichting van de koplampen. Max had nu een idee waar hij zich bevond. Het moest nog op het terrein zijn. Die vrachtwagen was het transport van acht uur. Dit was dan... Het verlaten bijgebouw. De kelder van het bijgebouw. Gezien de typische jaren dertig kelderramen. Hij had genoeg gezien en stond nu op om langs de man richting de trap omhoog naar buiten te vluchten. Maar nog voordat hij bij de trap was, kwam de man in beweging. Hij zag er misschien wel afschuwelijk uit en had een mager lijf, hij was ontzettend snel en lenig. Vanuit stand sprong hij op en terwijl hij door de lucht suisde sprak hij met een kalme koude stem.
De stem uit de duisternis:Kalm aan Max, je gaat hier niet zomaar weg.
De man sprong op de rug van Max en door de kracht van de landing verloor Max zijn evenwicht en viel op de grond. Instinctief draaide hij op zijn rug. De man lag bovenop hem en zijn afschuwelijke gezicht was slechts op luttele centimeters van de zijne verwijderd. Ma had grote moeite om de man aan te kijken. Deze grijnsde slechts. Hetgeen hem nog lelijker maakte.
de stem uit de duisternis: Max, wat is er aan de hand? Ben ik niet knap als jij? zo ijdel als jij? Je bent toch zo geweldig? Zo populair bij de vrouwen met je mooie praatjes en getrainde lijf? Ik denk dat je een lesje nodig hebt. Ja ik heb mijn beslissing genomen.
Max:Ga van me af, Gek!
De man lachte en toonde zijn tanden. De hoektanden waren enorm scherp en puntig. Het volgende moment voelde Max diezelfde tanden in zijn nek. De pijn was enorm. Hij wilde zich verzetten, maar de man had een ijzeren grip om zijn polsen. De pijn maakte plaats voor een euforisch gevoel. Een gevoel dat niet was te beschrijven het was nog beter dan alle drugs en 10x klaarkomen ineen. Na de extase verloor Max wederom het bewustzijn.
Een dag later...
Max voelde zich slap en het zweet brak hem uit. Het leek wel of hij al zijn krachten kwijt was. Hij kon zich ook niet concentreren. De man had hem vergiftigd, dat was hetgeen hij ervaarde. Drugs of chemische troep. De vormen van de man waren voor Max nog nauwelijks zichtbaar. Zijn gezichtsvermogen was nu beperkt tot alleen nog kleurveranderingen en grote vlekken wat hij onderscheiden. De man kwam dichterbij en met de lange nagel van zijn wijsvinger maakte hij een snee in zijn onderarm. Het begont te bloeden en een druppel viel op de grond. Als vanzelf werd de aandacht van Max getrokken naar het bloed. Kruipend kwam hij naar de man toe en zette tot zijn eigen onsteltenis zijn tanden in de arm van de man en begon te drinken...
Weer een aantal dagen later...
Max wist niet exact wat hij doormaakte, maar hij veranderde dat was zeker. Hij leed helse pijnen, die slechts voor een moment ophielden als hij bloed proefde en dat dronk. Hij lag als een hoopje mens opgerold op een matje. De man hield hem constant als een bewaker in de gaten. hij zat gehurkt op de oude tafel. Het beangstigde Max gewoon, maar hij wist instinctief dat de man daar zat. Zijn gezichtsvermogen kwam terug. Hij schrok want zijn armen waren lijkbleek en zijn handen waren verschrompeld zoals de handen van een negentigjarige die heeft. En zijn nagels.... Het leken wel klauwen. Plotseling kwam besefte hij wat er gebeurde. Hij was aan het transformeren.
De zevende dag
Max voelde dat de transformatie ten einde was. Hij voelde zich sterk en zijn zintuigen waren nog nooit zo scherp geweest. Benieuwd, kroop hij naar een plas water. De duisternis deerde hem niet, hij kon zien alsof het overdag was. Hij keek door het water maar zag zijn spiegelbeeld niet. Beangstigd nu, voelde Max zijn gezicht af, zijn ergste nachtmerrie was uitgekomen. hij kon het bij het voelen al merken. Hij was niet meer dezelfde. sterker nog. hij wist nu honderd procent zeker dat hij geen mens meer was, maar wat dan wel...
De Opdracht
Enkele jaren verder
Het was een drukte van jewelste op Station Den bosch. Het was net na zessen en dat betekende spitsuur. Riezigers die allemaal zo snel mogelijk thuis wilden zijn of op tijd voor een bepaalde afspraak. De sneltreinen uit Eindhoven en van tegemoetkomende richting uit Utrecht arriveerden vrijwel gelijktijdig. De treinstellen stroomden leeg en de mensenmenigte begaf zich via roltrappen en gewone trappen naar boven. Een zakenman was te laat voor zijn afspraak en wurmde zich bruut langs de andere reizigers. Een paar studenten liepen op hun dooie gemak ondertussen een dikke joint aan elkaar doorgevend richting uitgang. Onopgemerkt door eenieder en haast vanzelf werd er een pad gecreerd. Max liep ongehinderd over de prominade richting de roltrap van perron 4. De zakenman kwam recht op Max afgelopen maar op het laatste moment week hij automatisch uit naar links, ervan overtuigd dat daarlangs net iets sneller was. Zo ook de studenten. Op het moment dat Max voorbij ze wilde gaan, liet een van hen de joint vallen en bukte om die weer op te rapen. Max ogen keken aandachtig naar het strakke kontje van de studente. Met een afschuwelijke grijns passeerde hij de wachtende studenten. Deze eigenschap was een kenmerk van de Nosferatu Vampiers. Ze konden zich via hun Obfuscate kracht zich onzichtbaar maken voor anderen. In feite weken de mensen niet af van hun dagelijkse bezigheden of intenties, echter ze negeerden de nosferatu zijn aanwezigheid volkomen, sterker nog, ze zouden hem op een natuurlijke manier ontwijken. Slechts de meest machtige vampiers konden dit bij een groot aantal mensen en Max zijn kracht groeide gestaag. Max dacht terug aan zijn tijd toen hij nog mens was en hoe vaak hij toen de roltrap had genomen. Zijn oude gewoonte om rond te kijken naar vrouwelijk schoon kwam ditmaal niet op. Sinds zijn Inwijding was hij alle lust verloren. Boris zijn patroon, die hem had ingewijdt enkele jaren geleden op het fabrieksterrein in eindhoven, had hem vertelt dat dit terug kon komen, maar dat de paringsdrang maar hoogst zelden terugkwam na een inwijding. Boris had hem opgenomen in de clan. Na de inwijding kon hij niet terug naar zijn oude leven. Zijn appartement had hij aan een oude vriend geschonken die aan lager wal was geraakt. Deze vriend was verslaafd aan drugs en leefde op de straat. Een goede bron aan informatie en meat! Zo werden mensen genoemd door de vampier families. Max had nog een andere bron. Een ex-vriendin van een vriend werkte bij het Bosch Medisch Centrum. via haar kwam hij aan het nodige bloed om zijn honger te stillen. Hij liet het opsturen en had een smoes verzonnen dat het nodig was voor een sabbatachtige gothic sexritueel dat hij met een huidige scharrel weleens ondernam. De ex had het een kinky genoeg reden gevonden om het zonder verder na te vragen descreet verpakt op te sturen. Terug waar hij was. Bij het einde van de roltrap bleef hij voor zich uit staren op het perron. De grootste drukte was nu voorbij. Toen reed de sneltrein uit Utrecht het station binnen. Toen de trein tot stilstand kwam, openden de klapdeuren zich en stroomde de trein leeg. Max wachtte even om de reizigers voor hem naar binnen te laten gaan. Daarna keek hij als vanzelf naar rechts. Op het einde van de trein stapte een donkere figuur naar binnen. Max wist niet waarom, maar het viel hem op. Niet langer treuzelend bij het horen van het fluitsignaal, stapte Max het treinstel binnen. Zijn oog viel op een lege 4zit en hij nam plaats toen de trein zich in beweging zette. Het viel hem nu pas op hoe leeg deze wagon was. En dat zinde hem niet, hoewel de drukte voorbij was, kon het niet zo zijn dat vrijwel een hele wagon zo goed als leeg was. Zijn nekharen gingen overeind staan en zijn wantrouwen veranderde in een slecht voorgevoel. Hij stond op en keek naar achteren. Twee potige kerels stonden voor de schuifdeur, ze deden hun best om daar op een natuurlijke manier te staan. Maar Max zijn opleiding als bewaker kwam hier van nut, hij had onmiddelijk door, dat ze de deur bewaakten. Nu keek hij naar de andere deur, ook daar zag hij bewaking, een lange slungel en een donkere man. Hij zat in de tang en kon nergens heen. Toen ging de achterste schuifdeur open. Het was de donkere figuur die binnenstapte. Hij had een zwarte regenjas en zwartlederen hoed op. Halverwege bleef hij staan en sprak Max toe, wie anders?
Donkere Figuur:Nosferatu, je clan is opgehouden te bestaan. Wij de Followers of Set hebben je hele clan afgeslacht. Vanavond is je laatste avond dat je de maan hebt gezien.
Max, zag nu het midden-oosterse uiterlijk van de man, een egyptenaar waarschijnlijk. Niet echt onder de indruk van de volgeling van de Sabbat bleef Max speuren naar een opening. Zolang de man aan het opscheppen was, had hij tijd om iets te bedenken.
Donkere Figuur:.....Dus....
Max zag een paraplu liggen op een van de baggagerekken. waarschijnlijk in de haast door iemand vergeten. dat was zijn kans. Zonder verder af te wachten sprong Max naar voren en greep de paraplu. Vrijwel tegelijketijd kwamen de zware jongens naar voren gesneld. Maar Max was sneller en stond ver genoeg van hen vandaan. Met onmenselijke kracht ramde hij de punt van de paraplu door het hart van de man die zich als volgeling van set had voorgesteld. Maar wat hij ook was, hij was in ieder geval niet meer. in een vloeiende beweging sprong Max op de leuning van de banken en bewoog vliegensvlug naar het einde van de wagon. De twee zware jongens konden hem niet grijpen, Max was te snel. Bij de laatste bank aangekomen sprong Max tegen de muur en trok aan de noodrem. De vier mannen vlogen door de wagon heen, hun diverse wapentuig op de grond laten vallend. Max brak de nek van de een en de ander werd getracteerd op een fatale bijt in de nek. Het bloed gutste in het rond, de slagader was open gesprongen. Daarna vluchtte Max door de schuifdeur en opende de buitendeur. De twee andere mannen kwamen daar aan konden alleen nog maar in het donker kijken. Niets dan weiland en een paar koeien. Maar wat de mannen niet wisten, was dat Max zich had verborgen op het toilet. Hij opende geruisloos de deur en terwijl de mannen naar buiten tuurden kwam hij met ontblote tanden van achteren op hun af...
Zijn honger was nu wel gestild. Hij hoordde het tumult van de conducteurs die in de wagon waren gearriveerd op zoek naar de reden van het plotselinge stoppen. Ze vonden de drie lijken en nadat ze de schuifdeur hadden geopend zagen ze de twee andere toegetakelde lichamen liggen met een bloedspoor naar buiten. Max was inmiddels al aan het rennen langs de trein en wagonnen. Hij moest zo snel mogelijk in eindhoven zijn, want dit was een aanslag geweest en de volgelingen van Set waren geen bluffers. Dit was een weloverwogen en goed voorbereide actie geweest. dat betekende dus dat zijn Clan en zijn meester mogelijk in gevaar waren. Max zag op de weg een vrachtwagen aankomen en in een bewging sprong hij op het dak om zo mee te liften. Na vijf minuten volgde het bord met Eindhoven 5 km
Enkele jaren verder
Het was een drukte van jewelste op Station Den bosch. Het was net na zessen en dat betekende spitsuur. Riezigers die allemaal zo snel mogelijk thuis wilden zijn of op tijd voor een bepaalde afspraak. De sneltreinen uit Eindhoven en van tegemoetkomende richting uit Utrecht arriveerden vrijwel gelijktijdig. De treinstellen stroomden leeg en de mensenmenigte begaf zich via roltrappen en gewone trappen naar boven. Een zakenman was te laat voor zijn afspraak en wurmde zich bruut langs de andere reizigers. Een paar studenten liepen op hun dooie gemak ondertussen een dikke joint aan elkaar doorgevend richting uitgang. Onopgemerkt door eenieder en haast vanzelf werd er een pad gecreerd. Max liep ongehinderd over de prominade richting de roltrap van perron 4. De zakenman kwam recht op Max afgelopen maar op het laatste moment week hij automatisch uit naar links, ervan overtuigd dat daarlangs net iets sneller was. Zo ook de studenten. Op het moment dat Max voorbij ze wilde gaan, liet een van hen de joint vallen en bukte om die weer op te rapen. Max ogen keken aandachtig naar het strakke kontje van de studente. Met een afschuwelijke grijns passeerde hij de wachtende studenten. Deze eigenschap was een kenmerk van de Nosferatu Vampiers. Ze konden zich via hun Obfuscate kracht zich onzichtbaar maken voor anderen. In feite weken de mensen niet af van hun dagelijkse bezigheden of intenties, echter ze negeerden de nosferatu zijn aanwezigheid volkomen, sterker nog, ze zouden hem op een natuurlijke manier ontwijken. Slechts de meest machtige vampiers konden dit bij een groot aantal mensen en Max zijn kracht groeide gestaag. Max dacht terug aan zijn tijd toen hij nog mens was en hoe vaak hij toen de roltrap had genomen. Zijn oude gewoonte om rond te kijken naar vrouwelijk schoon kwam ditmaal niet op. Sinds zijn Inwijding was hij alle lust verloren. Boris zijn patroon, die hem had ingewijdt enkele jaren geleden op het fabrieksterrein in eindhoven, had hem vertelt dat dit terug kon komen, maar dat de paringsdrang maar hoogst zelden terugkwam na een inwijding. Boris had hem opgenomen in de clan. Na de inwijding kon hij niet terug naar zijn oude leven. Zijn appartement had hij aan een oude vriend geschonken die aan lager wal was geraakt. Deze vriend was verslaafd aan drugs en leefde op de straat. Een goede bron aan informatie en meat! Zo werden mensen genoemd door de vampier families. Max had nog een andere bron. Een ex-vriendin van een vriend werkte bij het Bosch Medisch Centrum. via haar kwam hij aan het nodige bloed om zijn honger te stillen. Hij liet het opsturen en had een smoes verzonnen dat het nodig was voor een sabbatachtige gothic sexritueel dat hij met een huidige scharrel weleens ondernam. De ex had het een kinky genoeg reden gevonden om het zonder verder na te vragen descreet verpakt op te sturen. Terug waar hij was. Bij het einde van de roltrap bleef hij voor zich uit staren op het perron. De grootste drukte was nu voorbij. Toen reed de sneltrein uit Utrecht het station binnen. Toen de trein tot stilstand kwam, openden de klapdeuren zich en stroomde de trein leeg. Max wachtte even om de reizigers voor hem naar binnen te laten gaan. Daarna keek hij als vanzelf naar rechts. Op het einde van de trein stapte een donkere figuur naar binnen. Max wist niet waarom, maar het viel hem op. Niet langer treuzelend bij het horen van het fluitsignaal, stapte Max het treinstel binnen. Zijn oog viel op een lege 4zit en hij nam plaats toen de trein zich in beweging zette. Het viel hem nu pas op hoe leeg deze wagon was. En dat zinde hem niet, hoewel de drukte voorbij was, kon het niet zo zijn dat vrijwel een hele wagon zo goed als leeg was. Zijn nekharen gingen overeind staan en zijn wantrouwen veranderde in een slecht voorgevoel. Hij stond op en keek naar achteren. Twee potige kerels stonden voor de schuifdeur, ze deden hun best om daar op een natuurlijke manier te staan. Maar Max zijn opleiding als bewaker kwam hier van nut, hij had onmiddelijk door, dat ze de deur bewaakten. Nu keek hij naar de andere deur, ook daar zag hij bewaking, een lange slungel en een donkere man. Hij zat in de tang en kon nergens heen. Toen ging de achterste schuifdeur open. Het was de donkere figuur die binnenstapte. Hij had een zwarte regenjas en zwartlederen hoed op. Halverwege bleef hij staan en sprak Max toe, wie anders?
Donkere Figuur:Nosferatu, je clan is opgehouden te bestaan. Wij de Followers of Set hebben je hele clan afgeslacht. Vanavond is je laatste avond dat je de maan hebt gezien.
Max, zag nu het midden-oosterse uiterlijk van de man, een egyptenaar waarschijnlijk. Niet echt onder de indruk van de volgeling van de Sabbat bleef Max speuren naar een opening. Zolang de man aan het opscheppen was, had hij tijd om iets te bedenken.
Donkere Figuur:.....Dus....
Max zag een paraplu liggen op een van de baggagerekken. waarschijnlijk in de haast door iemand vergeten. dat was zijn kans. Zonder verder af te wachten sprong Max naar voren en greep de paraplu. Vrijwel tegelijketijd kwamen de zware jongens naar voren gesneld. Maar Max was sneller en stond ver genoeg van hen vandaan. Met onmenselijke kracht ramde hij de punt van de paraplu door het hart van de man die zich als volgeling van set had voorgesteld. Maar wat hij ook was, hij was in ieder geval niet meer. in een vloeiende beweging sprong Max op de leuning van de banken en bewoog vliegensvlug naar het einde van de wagon. De twee zware jongens konden hem niet grijpen, Max was te snel. Bij de laatste bank aangekomen sprong Max tegen de muur en trok aan de noodrem. De vier mannen vlogen door de wagon heen, hun diverse wapentuig op de grond laten vallend. Max brak de nek van de een en de ander werd getracteerd op een fatale bijt in de nek. Het bloed gutste in het rond, de slagader was open gesprongen. Daarna vluchtte Max door de schuifdeur en opende de buitendeur. De twee andere mannen kwamen daar aan konden alleen nog maar in het donker kijken. Niets dan weiland en een paar koeien. Maar wat de mannen niet wisten, was dat Max zich had verborgen op het toilet. Hij opende geruisloos de deur en terwijl de mannen naar buiten tuurden kwam hij met ontblote tanden van achteren op hun af...
Zijn honger was nu wel gestild. Hij hoordde het tumult van de conducteurs die in de wagon waren gearriveerd op zoek naar de reden van het plotselinge stoppen. Ze vonden de drie lijken en nadat ze de schuifdeur hadden geopend zagen ze de twee andere toegetakelde lichamen liggen met een bloedspoor naar buiten. Max was inmiddels al aan het rennen langs de trein en wagonnen. Hij moest zo snel mogelijk in eindhoven zijn, want dit was een aanslag geweest en de volgelingen van Set waren geen bluffers. Dit was een weloverwogen en goed voorbereide actie geweest. dat betekende dus dat zijn Clan en zijn meester mogelijk in gevaar waren. Max zag op de weg een vrachtwagen aankomen en in een bewging sprong hij op het dak om zo mee te liften. Na vijf minuten volgde het bord met Eindhoven 5 km
CODE
Afrekening Onderwereld in Intercity
van een verslaggever
Donderdag 18 november 2004 - Gisterenacht omstreeks 23uur heeft er een afrekening plaatsgevonden in de intercity Haarlem - Maastricht. Ter hoogte van Boxtel hebben onbekenden in treinstel met het nummer 3366 voor nog onduidelijke redenen een gevecht gehad. Alles wijst erop dat hier sprake is van een afrekening in de onderwereld. De 5 slachtoffers waren zwaar bewapend. Drie van hen stonden bekend als leden van een noordafrikaanse drugsbende. Van de dader of daders ontbreekt nog elk spoor. Momenteel voert de politie een uitgebreid DNA onderzoek uit.
De slachting
Max sprong van de vrachtwagen af, toen deze bij het stoplicht linksaf sloeg richting Helmond. Hij wist niet hoe snel hij moest rennen, hij voelde dat er iets heel erg fout was. Opgelucht zag hij het bedrijventerein opdoemen. Nog enkele straten verder en hij zou bij zijn meester zijn. Nu pas viel hem de gloed op. Er woedde brand. Hij versnelde zijn pas. Brandweermannen waren bezig de brand onder controle te krijgen. Vliegensvlug bewoog hij zich tussen de mannen en brandslangen door. Niet bang voor de vlammen, ging hij het pand binnen. De kelder was nog redelijk te betreden.
Max: Boris! Boris von Bismarck!
Hij bleef wanhopig roepen. Maar zijn meester antwoorde niet. Toen zag hij hem liggen. Ze hadden niet eens de moeite genomen om hem te zien sterven. Zo verwaand waren ze, de volgelingen van Set.
Voorzichtig draaide hij de Nosferatu om. Boris kon nog nauwelijks iets uitbrengen. Hij had helse pijnen te verduren gehad, dat kon Max zien aan zijn gelaat en verwondingen. Hij had teveel bloed verloren en was niet meer te redden.
Boris von Bismarck: Max? Max ben jij dat? Je moet de clan redden van de ondergang.
Max: Hoe dan? Vertel het me, ze zullen hiervoor boeten.
Boris trok een grimas.
Boris von Bismarck:Je zult me moeten bijten en mijn kracht opnemen.
Max:Maar de wetten?
Boris von Bismarck: die tellen nu even niet, en je behoort gewoon te doen wat ik je beveel ik ben nog immer je meester! DOE HET! NU!
Max twijfelde een moment, maar hij kon een bevel niet negeren en zette zijn tanden in het eeuwenoude vlees van zijn meester. Met elke zuiging voelde hij de kracht van de meester in zich vloeien. Hij werd een 3e generatie, een generatie dichter bij Khain, de eerste der Vampiers.
NEE Niet weer! Het was een boze kreet van een jonge vrouw. Ze keek even in de rondte maar niet wat er was kon haar helpen. Haar fiets was weer gestolen. De tweede al dit jaar. Ze was al zwaar geirriteerd omdat haar trein al enorme vertraging had en ze daarom een stoptrein had gemist. Even pakte ze haar beurs om te kijken hoeveel geld ze bij had, maar ze was nog steeds platzak. Een taxi zat er dus niet in. Dan zit er helaas maar een ding op, naar huis toe lopen. Misschien kon ze een lift krijgen? Denk na Aurora! Niemand op dit uur is nog aan het werk. Ze begon richting huis te lopen. Ze liep verder zichzelf verwijtend van dit stomme voorval. Ze moest weer eens zonodig overwerken op kantoor om een streepje voor bij de baas te krijgen. En bovendien, ze had het geld hard nodig om de huur te betalen. Ze dacht even na over het armoedige appartementje boven een cafe. Het behang was zo oud dat het bijna van de muren afraffelde en de vloerbedekking was helemaal kapot. De huur was ontzettend hoog voor het krot, maar ze had niets goedkopers kunnen vinden. Aurora liep verder.
Na twee kilometer begon ze wat moe te worden. De hoge hakken die ze aanhad waren de meest verschrikkelijke keus om op te lopen. En de kou was verschrikkelijk. Haar panty of rok gaf geen bescherming daartegen. In stilte vervloekte ze zichzelf, en degene die haar fiets had gejat. Een koude rilling liep haar over de rug. Bijna onmerkbaar keek ze achterom. Ze werd gevolgd!!! Zoals elke vrouw zou doen begon ze sneller te lopen en zoekend naar een uitvlucht. Aurora was nog nooit zo ontzettend bang geweest. Snel keek ze nog een keer en het bleek dat het een groep was. De grote panden van de bedrijven gooiden onheilspellende schaduwen. Snel zocht ze naar een plek om te schuilen. Was er ergens maar een deur, of een poort open! Haar ogen schoten naar alle mogelijke plekken, en alsof de goden haar hadden verhoord zag ze een open deur waar een flauw lichtschijnsel vandaan kwam. Half rennend liep ze ernaar binnen toe en zag dat het een magazijn was, maar ze zag niemand! Ze rende een trap naar de kelder af en verschool zich tussen de schappen. Ze verbaasde zich over de hoogte van de kelder. Ze voelde dat ze ergens aan bleef haken. Dit deerde haar echter niet, ze moest doorgaan, anders zouden er ergere dingen gebeuren. Zo is het hoog genoeg, en ze klom in de schap waar ze stil bleef liggen. Ze keek om zich heen en de schrik sloeg haar weer op het hart. Een verkeerde beweging en er zouden heel veel plastic kokers vallen. Alsof het nog niet erg genoeg was kwam de grote groep binnen. Ze keken rond en Aurora was er zeker van geweest dat ze voor haar zochten. Ze hoorde ze snuffelen. Wat waren dit voor rare gasten. Het leek wel of ze haar konden ruiken. Aurora raakte in paniek. Ze moest hier weg. Toen keek ze een van de achtervolgers in de ogen. Ze was ontdekt. Ze keek opzij en dacht dit is het moment. Ze draaide weg van de man die op haar afkwam maar botste tegen de borst op van diezelfde man en viel languit op de grond. Hoe kon dit. De man grijnsde naar haar en ontblote zijn tanden. Maar Aurora liet zich niet zomaar aanranden. Met een krachtige gerichte trap, schopte ze de punt van haar hak in zijn kruis. De man kromp ineen van de pijn. Aurora maakte hiervan gebruik en snelde langs hem heen. Ze keek niet achterom en had het nooit zien aankomen. Het enige wat ze voelde was een zware dreun op haar achterhoofd. Ze viel kermend van de pijn op de grond. Ze had geen kracht meer om op te staan en ze voelde dat ze het bewustzijn dreigde te gaan verliezen. De mannen kwamen uit verschillende hoeken tevoorschijn. Ze zag dat ze tegen elkaar praten maar ze hoorde alleen maar een hoge pieptoon in haar oren suizen. Dit was het moment, nu zou ze aangerand of nog erger verkracht worden. Het angstzweet brak haar uit. Net op het moment dat ze vlakbij waren en Aurora bang was dat het ergste haar zou overkomen, kwam opeens uit de schaduwen iemand tevoorschijn. Toen verloor ze het bewustzijn.
Hoelang de aanval had geduurd wist ze niet. Ze kon nog niet scherp kijken en was erg duizelig. Ze zag lichamen en objecten voorbij vliegen leek het wel. Ze greep naar haar tas en zocht haar mobieltje. Shit de batterij was leeg, dat krijg je ervan als je de hele treinreis aan het sms-en en bellen bent, vloekte ze tegen haarzelf. Goed politie bellen lukte dus niet. Maar wat nu? In een normaal geval had ze de politie gebeld, maar nu wist ze niet wat te doen. Het gevecht was zo... ze wist het geen woorden te geven, maar er klopte iets niet. De man op de grond had veel te lang weerstand kunnen bieden voor een normaal mens? Hij was wel raar gekleed een soort zwarte mantel had hij aan en hij had wel erg lange nagels. Ze zag al diverse belagers op de grond liggen. De kracht van de man was niet normaal meer. Toen werd ze geraakt door een stelage die omviel en voor een tweede maal verloor ze het bewustzijn….
Toen ze weer bijkwam moest ze hoesten. Instinctief voelde ze aan haar hoofd. Er was een bult voelbaar en wat gestold bloed zat in haar haren. Maar dat hoesten. Ze keek om haar heen, ze lag schuin onder een stelage maar kon er gemakelijk onderuit kruipen.
Een aparte mist kwam van de trap af. Dikke donkere wolken gingen gepaard met de geur van brand. BRAND!!! Ze hadden de boel in de hens gestoken! De groep mannen waren verdwenen. Alleen de man met de zwarte mantel en lange nagels lag op de grond, bewegingsloos. Afgeleid door de wolken zag ze niet dat er een man was binnengekomen. Boris! Boris von Bismarck! Hoorde ze iemand roepen. Na korte tijd stormde de man op de gewonde man af. Vlug maakte ze zich zo klein mogelijk en verborg zich achter de omgevallen stelage.. Ze leken wat woorden te wisselen, maar wat het ook was, Aurora moest en zou wegkomen! Ze probeerde op te staan en zag hoe de gewonde man werd gebeten door de nieuwkomer. Ze wist niet wat ze moest doen en hield haar ogen dicht.
Ze keek weer, en nu moest ze weg, of die man er nu was of niet. Aurora dacht na: ze werd of doodgebeten, of levend verbrand, geen van de twee was een interessante keuze... Ze klom omlaag en zette het op een rennen. Aurora wist binnen korte tijd een trap te bereiken en weg te sluipen. Als de brandweer haar zag zou zij de schuld in haar schoenen geschoven krijgen. Van angst en adrenaline was ze binnen 15 minuten bij het station. Zonder na te denken, en zonder een kaartje te kopen was ze op de trein naar Den Bosch gesprongen. Niemand die haar hiernaartoe zou volgen. Bovendien had ze veel vrienden daar wonen die haar wel wilden opvangen.
Na twee kilometer begon ze wat moe te worden. De hoge hakken die ze aanhad waren de meest verschrikkelijke keus om op te lopen. En de kou was verschrikkelijk. Haar panty of rok gaf geen bescherming daartegen. In stilte vervloekte ze zichzelf, en degene die haar fiets had gejat. Een koude rilling liep haar over de rug. Bijna onmerkbaar keek ze achterom. Ze werd gevolgd!!! Zoals elke vrouw zou doen begon ze sneller te lopen en zoekend naar een uitvlucht. Aurora was nog nooit zo ontzettend bang geweest. Snel keek ze nog een keer en het bleek dat het een groep was. De grote panden van de bedrijven gooiden onheilspellende schaduwen. Snel zocht ze naar een plek om te schuilen. Was er ergens maar een deur, of een poort open! Haar ogen schoten naar alle mogelijke plekken, en alsof de goden haar hadden verhoord zag ze een open deur waar een flauw lichtschijnsel vandaan kwam. Half rennend liep ze ernaar binnen toe en zag dat het een magazijn was, maar ze zag niemand! Ze rende een trap naar de kelder af en verschool zich tussen de schappen. Ze verbaasde zich over de hoogte van de kelder. Ze voelde dat ze ergens aan bleef haken. Dit deerde haar echter niet, ze moest doorgaan, anders zouden er ergere dingen gebeuren. Zo is het hoog genoeg, en ze klom in de schap waar ze stil bleef liggen. Ze keek om zich heen en de schrik sloeg haar weer op het hart. Een verkeerde beweging en er zouden heel veel plastic kokers vallen. Alsof het nog niet erg genoeg was kwam de grote groep binnen. Ze keken rond en Aurora was er zeker van geweest dat ze voor haar zochten. Ze hoorde ze snuffelen. Wat waren dit voor rare gasten. Het leek wel of ze haar konden ruiken. Aurora raakte in paniek. Ze moest hier weg. Toen keek ze een van de achtervolgers in de ogen. Ze was ontdekt. Ze keek opzij en dacht dit is het moment. Ze draaide weg van de man die op haar afkwam maar botste tegen de borst op van diezelfde man en viel languit op de grond. Hoe kon dit. De man grijnsde naar haar en ontblote zijn tanden. Maar Aurora liet zich niet zomaar aanranden. Met een krachtige gerichte trap, schopte ze de punt van haar hak in zijn kruis. De man kromp ineen van de pijn. Aurora maakte hiervan gebruik en snelde langs hem heen. Ze keek niet achterom en had het nooit zien aankomen. Het enige wat ze voelde was een zware dreun op haar achterhoofd. Ze viel kermend van de pijn op de grond. Ze had geen kracht meer om op te staan en ze voelde dat ze het bewustzijn dreigde te gaan verliezen. De mannen kwamen uit verschillende hoeken tevoorschijn. Ze zag dat ze tegen elkaar praten maar ze hoorde alleen maar een hoge pieptoon in haar oren suizen. Dit was het moment, nu zou ze aangerand of nog erger verkracht worden. Het angstzweet brak haar uit. Net op het moment dat ze vlakbij waren en Aurora bang was dat het ergste haar zou overkomen, kwam opeens uit de schaduwen iemand tevoorschijn. Toen verloor ze het bewustzijn.
Hoelang de aanval had geduurd wist ze niet. Ze kon nog niet scherp kijken en was erg duizelig. Ze zag lichamen en objecten voorbij vliegen leek het wel. Ze greep naar haar tas en zocht haar mobieltje. Shit de batterij was leeg, dat krijg je ervan als je de hele treinreis aan het sms-en en bellen bent, vloekte ze tegen haarzelf. Goed politie bellen lukte dus niet. Maar wat nu? In een normaal geval had ze de politie gebeld, maar nu wist ze niet wat te doen. Het gevecht was zo... ze wist het geen woorden te geven, maar er klopte iets niet. De man op de grond had veel te lang weerstand kunnen bieden voor een normaal mens? Hij was wel raar gekleed een soort zwarte mantel had hij aan en hij had wel erg lange nagels. Ze zag al diverse belagers op de grond liggen. De kracht van de man was niet normaal meer. Toen werd ze geraakt door een stelage die omviel en voor een tweede maal verloor ze het bewustzijn….
Toen ze weer bijkwam moest ze hoesten. Instinctief voelde ze aan haar hoofd. Er was een bult voelbaar en wat gestold bloed zat in haar haren. Maar dat hoesten. Ze keek om haar heen, ze lag schuin onder een stelage maar kon er gemakelijk onderuit kruipen.
Een aparte mist kwam van de trap af. Dikke donkere wolken gingen gepaard met de geur van brand. BRAND!!! Ze hadden de boel in de hens gestoken! De groep mannen waren verdwenen. Alleen de man met de zwarte mantel en lange nagels lag op de grond, bewegingsloos. Afgeleid door de wolken zag ze niet dat er een man was binnengekomen. Boris! Boris von Bismarck! Hoorde ze iemand roepen. Na korte tijd stormde de man op de gewonde man af. Vlug maakte ze zich zo klein mogelijk en verborg zich achter de omgevallen stelage.. Ze leken wat woorden te wisselen, maar wat het ook was, Aurora moest en zou wegkomen! Ze probeerde op te staan en zag hoe de gewonde man werd gebeten door de nieuwkomer. Ze wist niet wat ze moest doen en hield haar ogen dicht.
Ze keek weer, en nu moest ze weg, of die man er nu was of niet. Aurora dacht na: ze werd of doodgebeten, of levend verbrand, geen van de twee was een interessante keuze... Ze klom omlaag en zette het op een rennen. Aurora wist binnen korte tijd een trap te bereiken en weg te sluipen. Als de brandweer haar zag zou zij de schuld in haar schoenen geschoven krijgen. Van angst en adrenaline was ze binnen 15 minuten bij het station. Zonder na te denken, en zonder een kaartje te kopen was ze op de trein naar Den Bosch gesprongen. Niemand die haar hiernaartoe zou volgen. Bovendien had ze veel vrienden daar wonen die haar wel wilden opvangen.
Wraak
Even was Max versuft. Hij voelde het bloed en de levenskracht van zijn meester in zijn lichaam worden opgenomen. Toen kwamen de beelden en gedachten. Hij zag het leven van zijn meester voorbij flitsen.
Flits.
Een kasteel, met boze boeren, brand.
Hij viel op zijn knieen en hield zijn hoofd vast. De intense pijn was een moment ondraagelijk. Toen het ergste voorbij was, droeg hij het lichaam van Boris naar het vuur. Zelf liep hij langs alle drukte naar buiten. De brandweermannen liepen instinctief langs hem heen dankzij zijn obfuscate eigenschap. Buiten zag hij de vlammen hoog oplaaien. Goed de clan was dus in een avond uitgeroeid, op hemzelf en misschien enkele anderen na. De meester was niet meer. Tijd voor wraak. Te beginnen met het netwerk te activeren.
Flits.
Storm, water, schepen, nederlandsche vlag, spanjolen. kannongebulder, rook.
Jezus redt. Open uw ogen. Geloof in de Here Jezus.
De man in het witte kleding stond elke woensdag in Eindhoven voor het station zijn monologen te houden. Door de meeste mensen werd hij genegeerd. Ze hadden hem vaker gezien en vonden het niet de moeite waard hem een blik waardig te kennen of te luisteren. Anderen keken even toe om daarna door te stappen, hun winkelgeluk was belangrijker dan de boodschap die de man probeerde over te brengen. Het werd laat en begon donker te worden. De man hield het voor gezien. Hij nam nog een slok water en spoelde gelijk zijn mond. Hij had nu al ruim 4 uur het woord verkondigd. Tijd om zijn kartonnen bord met de tekst Jezus de Verlosser op te bergen en huiswaarts te gaan. Hij pakte zijn spullen in en vulde de draagtassen van zijn fiets, toen hij de zin in zijn oor hoorde fluisteren:
Matteus 10
24 Denk niet dat ik gekomen ben op aarde vrede te brengen. Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het ZWAARD.
Hij keek angstig en verrast om hem heen. Enkel mensen die langs hem heen baanden. Even wist hij niet wat te doen, maar toen herpakte hij zichzelf en antwoordde:
35 Want ik kom een wig drijven tussen een man en zijn vader, tussen een dochter en haar moeder en tussen een schoondochter en haar schoonmoeder.
Nu wachtte hij af en toen klonk het weer fluisterend in zijn oren:
36 de vijanden van de mensen zijn hun eigen huisgenoten! 37 Wie meer van zijn vader of moeder houdt dan van mij, is mij niet waard, en wie meer houdt van zijn zoon of dochter dan van mij, is mij niet waard.
Nu was hij zeker van zijn zaak en liet de spullen uit zijn armen vallen en knielde op de grond. De mensen die voorbij liepen schrokken even, maar hij begon inmiddels weer luidruchtig aan zijn monoloog. Tenminste dat was wat zij dachten. Een moeder zei in het paseren tegen haar dochter dat hij gek was. Hij negeerde het en vervolgde:
38 Wie niet zijn kruis op zich neemt en mij volgt, is mij niet waard. 39 Wie zijn leven probeert te behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille mij….
Toen klonk het in zijn oor: ….die zal het behouden.
Meester, wat wenst U van mij?
Max fluisterde de man in de oren wat hij van hem verlangde. Daarna ging hij naar de volgende helpling van het oude netwerk van Meester Boris. De gelovige zou de informatie gaan zoeken die hij nodig had, wilde zijn wraakneming lukken.
Flits.
Veldslag, fransen, pruisen, doden, gewonden.
De zuster duwde het bed met de patient naar de lift en drukte op de knop. De man had veel bloed verloren en was buiten bewustzijn. Hij had te hard met zijn motor gereden en was met hoge snelheid tegen een boom geknald. De jonge zuster stond wat verveeld in de lift. Ze bekeek de patient wat beter, hij was niet onaantrekelijk, eigenlijk best knap. De lift arriveerde en ze duwde het bed de lift binnen en drukte op de knop voor de 6e verdieping. De deuren gingen dicht en de lift kwam in beweging. Ze aarzelde even, maar kon zich niet bedwingen en streelde even het gezicht van de patient. Toen bukte ze en kuste hem. Haar hand ging naar haar kruis en verdween in haar broekje. Ze zuchte zachtjes. De Verpleegster zou nooit weten dat ze met drieen in de lift waren. Max had altijd al een idee gehad dat sommige vrouwen er kinky gewoontes op na hielden en verpleegsters waren wel de ergste. Max wist dat de aandacht van de zuster bij de patient en haarzelf was en maakte ongemerkt voor haar het infuus los en dronk snel het bloed uit de plasmazak Bloedgroep A. Toen Max zich had voldaan, bracht hij het infuus weer aan. De zuster had inmiddels haar moment van geluk beleefd en kreeg jeuk en krabte onvrouwelijk aan haar witte panty die ze onder haar witte uniform droeg. Vlug deed ze haar panty weer goed en keek in de spiegel en veegde de kleine zweetdruppels van haar gezicht.
Volgende keer toch maar weer een broek zei ze hardop. Max wachtte totdat de lift op verdieping 6 aankwam. De zuster duwde het bed naar buiten en de deuren sloten weer. Max deed het luik open in het plafond en zocht zijn schuilplaats weer op. Bovenop de lift was zijn slaapplaats gedurende de dag en het ziekenhuis had meer dan genoeg bloed om te voeden.
Flits.
Loopgraven, tweegevecht met een andere vampier tijdens een gifgasaanval, maskers.
De joodsche Sabbatviering was in volle gang. Het was vrijdag. Terwijl de Rabbijn zijn toespraak hield, knikten de andere joden met hun hoofden. Maar terwijl hij voorlas uit de Thora, hoorde hij in zijn oor iets fluisteren:
III Deuteronomiu 25:17-19 De opdracht over de uitroeiing van de stam Amalek
"Vergeet niet wat de Amalekieten U hebben aangedaan tijdens uw tocht uit Egypte. Toen U uitgehongerd en uitgeput was hebben ze gewetenloos, zonder enig ontzag voor God, de achterhoede overvallen, waar de zwaksten zich bevonden. Vergeet het niet! En wanneer straks de HEER, uw God, U vrede heeft gegeven in het land dat U als grondgebied van hem krijgt, door U te verlossen van de vijanden die U omringen, zorg er dan voor dat niets op aarde nog aan het volk van Amalek herinnert”.
De Rabbijn wankelde en bij het horen van het laatste woord viel hij bewusteloos op de grond. De aanwezigen schrokken enorm en kwamen te hulp. Hij kwam bij zijn positieven en enkele aanwezigen hielpen hem overeind met zitten. Een vrouw kwam met een glas water aan en gulzig dronk hij het op. Dus nu was het moment gekomen dacht hij bij zichzelf. De schuld moet worden ingelost. Hij balde zijn vuist en hief die ten hemel. Max verliet de ruimte, ook deze helpling zou op zoek gaan en kijken wat hij te weten kon komen over waar de verantwoordelijken zich schuil hielden.
Flits.
In de armen van een vrouw, rood haar, naakt lichaam, intimiteit, de beet, de jager, de houten staak, de dood van de jager.
Het ochtendgebed klonk vanuit de boxen in de moskee. De mannen knielden en deden hun gebed. Hierna trokken ze hun schoenen aan en stonden bij de uitgang te praten over allerdaagse zaken. Toen er uit de boxen een fluisterende stem klonk:
Koran 4: 138-139
'Waarschuw de huichelaars dat er voor hen een pijnlijke bestraffing is. Degenen die de ongelovigen in plaats van de gelovigen als Awliya nemen: is het de status die zij bij hen zoeken?
En voorwaar alle status is bij Allah. En hij heeft jullie in het Boek geopenbaard, dat als jullie de Verzen van Allah horen en zij worden verworpen en bespot, dat jullie niet met hen zitten, totdat zij op een ander gesprek overgaan. Anders zouden jullie als hen zijn.
Voorwaar, Allah zal de huichelaars en de ongelovigen allen in de Hel verzamelen.
Een groepje jongeren stopte onmiddelijk hun gesprek over voetbal en wie nu beter was, Fenerbahce of Galatasaray. De brutaalste stootte iemand aan.
Dat was toch de afgesproken tekst jonguh? Kom op actie.
De jongens kwamen in beweging en verlieten de moskee per scooter en zo begonnen ook zei aan de zoektocht. Max had nu de laatste groep van zijn helplings op pad gestuurd. Hij besloot dat het tijd was om Eindhoven te verlaten. Dat was ook veiliger, want ze waren ongetwijfeld naar hem op zoek om de domein te claimen en de laatste van de clan uit te roeien. Max begaf zich richting station.
Flits.
Het Ghetto, de joden, de nazibeulen, de opstand, het leed der menschen, de nazivampier, de joodsche helpers.
Daar aangekomen nam hij de roltrap naar perron 2, waar zojuist de intercity naar Den Bosch arriveerde. Hij keek nogmaals om zich heen om zeker te zijn dat hij niet gevolgd werd. Toen bleven zijn ogen rusten op een jonge vrouw. Hij herkende iets aan haar. Hij liep naar het rijtuig waarin ze verdween en volgde haar door de trein heen. Hij probeerde dichterbij te komen. Zijn Obfuscate werd maximaal gebruikt. De 2e klasse coupe's zaten bomvol. De vrouw passeerde deze en kwam achteraan de trein bij de 1e klasse uit, Daar was een lege coupe en ze opende de schuifdeur. Langzaam deed ze haar lange regenjas uit en hing deze op een hanger achter haar. Ze wist niet dat Max al tegenover haar zat. Plotseling was hij achter haar en Max ademde haar geur op, door met zijn neus in haar nek te ruiken. Ze draaide zich om want ze voelde iets. Onrustig maar gerustgesteld nam ze weer plaats. Max vond de vrouw intrigerend. Er was een herkenning aan haar, De geur kwam hem bekend voor. Ze pakte uit haar tas een tijdschrift en sloeg deze open. daarbij sloeg ze haar benen over elkaar. Haar pump liet ze nonchallant op het puntje van haar teen bungelen. Max herinnerde zijn vroegere romance in de trein en zelfs hij als Nosferatu merkte dat er iets in hem borrelde. Iets zeldzaams bij vampieren. Lust, vleselijke lust. Zijn ogen werden gericht op haar benen. Hij zag het duidelijk, ze droeg kousen. Dit herinnerde hem aan zijn oude leventje. Een moment, een moment maar verloor hij door de lust de controle en verdween zijn Obfuscate eigenschap. Voordat de vrouw kon reageren van schrik of hem zien. Boorden zijn tanden zich in haar hals. Hij zou haar niet doodbijten of leegzuigen. Alleen haar bewusteloos brengen. Daarna graaide hij door haar tas om te zien wie ze was.
Aurora?
Max wist niet wat hij ermee aan moest. Iets er was iets bij haar. Hij wist niet wat. Ze draaide met haar lichaam, ze was niet bewusteloos maar in een gelukzallige staat. zoals vele vrouwen waren als ze verleid werden door vampiers. Maar iets klopte er niet aan haar. Hij bekeek haar nog eens van top tot teen. Haar mantelpak was inmiddels opgeschoven en ze lag op de grond te kronkelen. Hij pakte haar hoofd vast en bracht haar terug in de wereld. Hij was wel zo verstandig om zijn ware gedaante niet te tonen, in haar ogen zag ze de oude Max Schreck de beveiligingsman!
Wie ben je?
Even was Max versuft. Hij voelde het bloed en de levenskracht van zijn meester in zijn lichaam worden opgenomen. Toen kwamen de beelden en gedachten. Hij zag het leven van zijn meester voorbij flitsen.
Flits.
Een kasteel, met boze boeren, brand.
Hij viel op zijn knieen en hield zijn hoofd vast. De intense pijn was een moment ondraagelijk. Toen het ergste voorbij was, droeg hij het lichaam van Boris naar het vuur. Zelf liep hij langs alle drukte naar buiten. De brandweermannen liepen instinctief langs hem heen dankzij zijn obfuscate eigenschap. Buiten zag hij de vlammen hoog oplaaien. Goed de clan was dus in een avond uitgeroeid, op hemzelf en misschien enkele anderen na. De meester was niet meer. Tijd voor wraak. Te beginnen met het netwerk te activeren.
Flits.
Storm, water, schepen, nederlandsche vlag, spanjolen. kannongebulder, rook.
Jezus redt. Open uw ogen. Geloof in de Here Jezus.
De man in het witte kleding stond elke woensdag in Eindhoven voor het station zijn monologen te houden. Door de meeste mensen werd hij genegeerd. Ze hadden hem vaker gezien en vonden het niet de moeite waard hem een blik waardig te kennen of te luisteren. Anderen keken even toe om daarna door te stappen, hun winkelgeluk was belangrijker dan de boodschap die de man probeerde over te brengen. Het werd laat en begon donker te worden. De man hield het voor gezien. Hij nam nog een slok water en spoelde gelijk zijn mond. Hij had nu al ruim 4 uur het woord verkondigd. Tijd om zijn kartonnen bord met de tekst Jezus de Verlosser op te bergen en huiswaarts te gaan. Hij pakte zijn spullen in en vulde de draagtassen van zijn fiets, toen hij de zin in zijn oor hoorde fluisteren:
Matteus 10
24 Denk niet dat ik gekomen ben op aarde vrede te brengen. Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het ZWAARD.
Hij keek angstig en verrast om hem heen. Enkel mensen die langs hem heen baanden. Even wist hij niet wat te doen, maar toen herpakte hij zichzelf en antwoordde:
35 Want ik kom een wig drijven tussen een man en zijn vader, tussen een dochter en haar moeder en tussen een schoondochter en haar schoonmoeder.
Nu wachtte hij af en toen klonk het weer fluisterend in zijn oren:
36 de vijanden van de mensen zijn hun eigen huisgenoten! 37 Wie meer van zijn vader of moeder houdt dan van mij, is mij niet waard, en wie meer houdt van zijn zoon of dochter dan van mij, is mij niet waard.
Nu was hij zeker van zijn zaak en liet de spullen uit zijn armen vallen en knielde op de grond. De mensen die voorbij liepen schrokken even, maar hij begon inmiddels weer luidruchtig aan zijn monoloog. Tenminste dat was wat zij dachten. Een moeder zei in het paseren tegen haar dochter dat hij gek was. Hij negeerde het en vervolgde:
38 Wie niet zijn kruis op zich neemt en mij volgt, is mij niet waard. 39 Wie zijn leven probeert te behouden zal het verliezen, maar wie zijn leven verliest omwille mij….
Toen klonk het in zijn oor: ….die zal het behouden.
Meester, wat wenst U van mij?
Max fluisterde de man in de oren wat hij van hem verlangde. Daarna ging hij naar de volgende helpling van het oude netwerk van Meester Boris. De gelovige zou de informatie gaan zoeken die hij nodig had, wilde zijn wraakneming lukken.
Flits.
Veldslag, fransen, pruisen, doden, gewonden.
De zuster duwde het bed met de patient naar de lift en drukte op de knop. De man had veel bloed verloren en was buiten bewustzijn. Hij had te hard met zijn motor gereden en was met hoge snelheid tegen een boom geknald. De jonge zuster stond wat verveeld in de lift. Ze bekeek de patient wat beter, hij was niet onaantrekelijk, eigenlijk best knap. De lift arriveerde en ze duwde het bed de lift binnen en drukte op de knop voor de 6e verdieping. De deuren gingen dicht en de lift kwam in beweging. Ze aarzelde even, maar kon zich niet bedwingen en streelde even het gezicht van de patient. Toen bukte ze en kuste hem. Haar hand ging naar haar kruis en verdween in haar broekje. Ze zuchte zachtjes. De Verpleegster zou nooit weten dat ze met drieen in de lift waren. Max had altijd al een idee gehad dat sommige vrouwen er kinky gewoontes op na hielden en verpleegsters waren wel de ergste. Max wist dat de aandacht van de zuster bij de patient en haarzelf was en maakte ongemerkt voor haar het infuus los en dronk snel het bloed uit de plasmazak Bloedgroep A. Toen Max zich had voldaan, bracht hij het infuus weer aan. De zuster had inmiddels haar moment van geluk beleefd en kreeg jeuk en krabte onvrouwelijk aan haar witte panty die ze onder haar witte uniform droeg. Vlug deed ze haar panty weer goed en keek in de spiegel en veegde de kleine zweetdruppels van haar gezicht.
Volgende keer toch maar weer een broek zei ze hardop. Max wachtte totdat de lift op verdieping 6 aankwam. De zuster duwde het bed naar buiten en de deuren sloten weer. Max deed het luik open in het plafond en zocht zijn schuilplaats weer op. Bovenop de lift was zijn slaapplaats gedurende de dag en het ziekenhuis had meer dan genoeg bloed om te voeden.
Flits.
Loopgraven, tweegevecht met een andere vampier tijdens een gifgasaanval, maskers.
De joodsche Sabbatviering was in volle gang. Het was vrijdag. Terwijl de Rabbijn zijn toespraak hield, knikten de andere joden met hun hoofden. Maar terwijl hij voorlas uit de Thora, hoorde hij in zijn oor iets fluisteren:
III Deuteronomiu 25:17-19 De opdracht over de uitroeiing van de stam Amalek
"Vergeet niet wat de Amalekieten U hebben aangedaan tijdens uw tocht uit Egypte. Toen U uitgehongerd en uitgeput was hebben ze gewetenloos, zonder enig ontzag voor God, de achterhoede overvallen, waar de zwaksten zich bevonden. Vergeet het niet! En wanneer straks de HEER, uw God, U vrede heeft gegeven in het land dat U als grondgebied van hem krijgt, door U te verlossen van de vijanden die U omringen, zorg er dan voor dat niets op aarde nog aan het volk van Amalek herinnert”.
De Rabbijn wankelde en bij het horen van het laatste woord viel hij bewusteloos op de grond. De aanwezigen schrokken enorm en kwamen te hulp. Hij kwam bij zijn positieven en enkele aanwezigen hielpen hem overeind met zitten. Een vrouw kwam met een glas water aan en gulzig dronk hij het op. Dus nu was het moment gekomen dacht hij bij zichzelf. De schuld moet worden ingelost. Hij balde zijn vuist en hief die ten hemel. Max verliet de ruimte, ook deze helpling zou op zoek gaan en kijken wat hij te weten kon komen over waar de verantwoordelijken zich schuil hielden.
Flits.
In de armen van een vrouw, rood haar, naakt lichaam, intimiteit, de beet, de jager, de houten staak, de dood van de jager.
Het ochtendgebed klonk vanuit de boxen in de moskee. De mannen knielden en deden hun gebed. Hierna trokken ze hun schoenen aan en stonden bij de uitgang te praten over allerdaagse zaken. Toen er uit de boxen een fluisterende stem klonk:
Koran 4: 138-139
'Waarschuw de huichelaars dat er voor hen een pijnlijke bestraffing is. Degenen die de ongelovigen in plaats van de gelovigen als Awliya nemen: is het de status die zij bij hen zoeken?
En voorwaar alle status is bij Allah. En hij heeft jullie in het Boek geopenbaard, dat als jullie de Verzen van Allah horen en zij worden verworpen en bespot, dat jullie niet met hen zitten, totdat zij op een ander gesprek overgaan. Anders zouden jullie als hen zijn.
Voorwaar, Allah zal de huichelaars en de ongelovigen allen in de Hel verzamelen.
Een groepje jongeren stopte onmiddelijk hun gesprek over voetbal en wie nu beter was, Fenerbahce of Galatasaray. De brutaalste stootte iemand aan.
Dat was toch de afgesproken tekst jonguh? Kom op actie.
De jongens kwamen in beweging en verlieten de moskee per scooter en zo begonnen ook zei aan de zoektocht. Max had nu de laatste groep van zijn helplings op pad gestuurd. Hij besloot dat het tijd was om Eindhoven te verlaten. Dat was ook veiliger, want ze waren ongetwijfeld naar hem op zoek om de domein te claimen en de laatste van de clan uit te roeien. Max begaf zich richting station.
Flits.
Het Ghetto, de joden, de nazibeulen, de opstand, het leed der menschen, de nazivampier, de joodsche helpers.
Daar aangekomen nam hij de roltrap naar perron 2, waar zojuist de intercity naar Den Bosch arriveerde. Hij keek nogmaals om zich heen om zeker te zijn dat hij niet gevolgd werd. Toen bleven zijn ogen rusten op een jonge vrouw. Hij herkende iets aan haar. Hij liep naar het rijtuig waarin ze verdween en volgde haar door de trein heen. Hij probeerde dichterbij te komen. Zijn Obfuscate werd maximaal gebruikt. De 2e klasse coupe's zaten bomvol. De vrouw passeerde deze en kwam achteraan de trein bij de 1e klasse uit, Daar was een lege coupe en ze opende de schuifdeur. Langzaam deed ze haar lange regenjas uit en hing deze op een hanger achter haar. Ze wist niet dat Max al tegenover haar zat. Plotseling was hij achter haar en Max ademde haar geur op, door met zijn neus in haar nek te ruiken. Ze draaide zich om want ze voelde iets. Onrustig maar gerustgesteld nam ze weer plaats. Max vond de vrouw intrigerend. Er was een herkenning aan haar, De geur kwam hem bekend voor. Ze pakte uit haar tas een tijdschrift en sloeg deze open. daarbij sloeg ze haar benen over elkaar. Haar pump liet ze nonchallant op het puntje van haar teen bungelen. Max herinnerde zijn vroegere romance in de trein en zelfs hij als Nosferatu merkte dat er iets in hem borrelde. Iets zeldzaams bij vampieren. Lust, vleselijke lust. Zijn ogen werden gericht op haar benen. Hij zag het duidelijk, ze droeg kousen. Dit herinnerde hem aan zijn oude leventje. Een moment, een moment maar verloor hij door de lust de controle en verdween zijn Obfuscate eigenschap. Voordat de vrouw kon reageren van schrik of hem zien. Boorden zijn tanden zich in haar hals. Hij zou haar niet doodbijten of leegzuigen. Alleen haar bewusteloos brengen. Daarna graaide hij door haar tas om te zien wie ze was.
Aurora?
Max wist niet wat hij ermee aan moest. Iets er was iets bij haar. Hij wist niet wat. Ze draaide met haar lichaam, ze was niet bewusteloos maar in een gelukzallige staat. zoals vele vrouwen waren als ze verleid werden door vampiers. Maar iets klopte er niet aan haar. Hij bekeek haar nog eens van top tot teen. Haar mantelpak was inmiddels opgeschoven en ze lag op de grond te kronkelen. Hij pakte haar hoofd vast en bracht haar terug in de wereld. Hij was wel zo verstandig om zijn ware gedaante niet te tonen, in haar ogen zag ze de oude Max Schreck de beveiligingsman!
Wie ben je?
Aurora keek om, ze wist het zeker dat ze iets gevoeld had, maar wat? Ze ging zitten en pakte een tijdschrift. Zoals gewoonlijk las ze de horoscopen om vervolgens in de lach te schieten. Wie geloof zo een onzin? Zou ze zich dan afvragen. Dit keer niet, het onbehagelijke gevoel bleef maar door haar hoofd heen spoken. Weer keek ze rond maar ze kan gewoon niets ontdekken wat er anders moest zijn. Tijdens het lezen merkte ze dat ze haar pump weer aan haar tenen had bungelen. Een zenuwtrekje dat zich had ontwikkeld als ze zich verveelde. Ze wist dat ze nog even moest met de trein. Ze zag iemand tegenover zich zitten, en wilde iets zeggen. Even vroeg ze zich af hoe het kon dat iemand in dezelfde coupe was gaan zitten zonder dat ze het had gezien. De man sprong op en Aurora werd in haar nek gebeten. Zonder zich te kunnen verzetten gaf ze zich over aan haar belager. Aurora kreeg het benauwd, warm, heet. Druppeltjes zweet verschenen op haar voorhoofd en ze merkte dat ze opgewonden was. In een oogwenk zag ze de man naar haar tas graaien. Ze merkte dat ze op de grond lag, haar pakje verschoven. Haar rok omhoog geschoven zodat haar jarretels te zien waren. Het deerde niet, Aurora moest uit deze extase komen, anders zou ze pas echt een slachtoffer worden. Uit alle macht probeerde Aurora bij bewustzijn te blijven, het wilde niet lukken. Zachtjes kreunend leek ze te verdwijnen in haar opwinding. Ze had het zo heet, en gedachtes die weerzinwekkend waren schoten door haar heen. De man had haar in zijn macht en hij liet haar nieuwe dingen ontdekken. En dit zonder haar eens aan te raken. Aurora kreunde harder. Ze had geen schijn van kans om te ontsnappen.
Aurora...... Wie ben je.... De woorden klonken bekend... of was het de stem die haar bekend voor kwam. Toen wist ze het weer. De man die Boris van Bismarck had geroepen!
Ze schrok, hij had haar gevonden en nu zou hij haar komen halen. Nu pas merkte hij dat ze bij haar hoofd werd vastgehouden. Snel greep ze naar haar nek waar ze opgedroogd bloed voelde. ... Ik vroeg je iets! Wie ben je, Aurora? Waarom kom jij me zo bekend voor! Na deze onverwachte overval wist ze dat ze zich geen leugens kon permitteren. Twee weken geleden, in een bedrijfshal. Ik was erbij, ik zag het; ze vermoordden een man. Ik was er getuige van, en jij was degene die Boris riep, en ik neem aan dat je hem vond. Ik heb me verborgen gehouden in een stellage in de kelder. En wat ik zeker weet is dat jij niet menselijk bent! Ze bazelde een beetje, grotendeels van schrik. Aurora merkte dat ze boos werd. Na het ongeval was ze overspannen ondergedoken bij vrienden. Ze had het verhaal verteld zonder het vampieren gedoe. Ze was haar baan kwijt geraakt omdat ze niet was komen opdagen. Haar huur had ze daardoor niet kunnen betalen, en dreigde het huis te worden uitgezet. En dat alles in twee weken tijd. Ze merkte niet dat ze hardop zei: Jij hebt ervoor gezorgd dat ik door een hel ben gegaan verdomme! Aurora schoot overeind en pakte Max vast. Jij gaat me nu haarfijn uitleggen wat er is gebeurd en waarom je mij te grazen wilt nemen! Max was gefascineerd, deze vrouw was vol vuur tegen een veel sterker wezen. Normaal zou hij het als een belediging zien maar bij haar was het anders. Hij zette zijn bedriegelijke glimlach op en gooide haar met een ruk op de bank. Aurora had zich niet bezeerd maar was nu wel degelijk geschrokken. De beet in haar nek, de onmenselijke kracht... Max zette een glimlach op en streelde als geruststelling door haar haren heen. Hij bracht zijn hoofd vlak bij de hare, hetgeen Aurora wel beviel. Ze had de nijging hem te kussen, toch wist ze zich even uit de illusie te halen. Wat ga je nu met me doen? vroeg ze voorzichtig terwijl ze hem diep aankeek. Het viel Aurora op dat de man aantrekkelijk was. De hand van Max gleed over haar benen. Langzaam liet hij zijn vingertoppen het geribbelde patroon van haar kousen ontdekken. Ik heb je in mijn macht dacht hij. Vervolgens reed de intercity de tunnel in bij Best.
Aurora...... Wie ben je.... De woorden klonken bekend... of was het de stem die haar bekend voor kwam. Toen wist ze het weer. De man die Boris van Bismarck had geroepen!
Ze schrok, hij had haar gevonden en nu zou hij haar komen halen. Nu pas merkte hij dat ze bij haar hoofd werd vastgehouden. Snel greep ze naar haar nek waar ze opgedroogd bloed voelde. ... Ik vroeg je iets! Wie ben je, Aurora? Waarom kom jij me zo bekend voor! Na deze onverwachte overval wist ze dat ze zich geen leugens kon permitteren. Twee weken geleden, in een bedrijfshal. Ik was erbij, ik zag het; ze vermoordden een man. Ik was er getuige van, en jij was degene die Boris riep, en ik neem aan dat je hem vond. Ik heb me verborgen gehouden in een stellage in de kelder. En wat ik zeker weet is dat jij niet menselijk bent! Ze bazelde een beetje, grotendeels van schrik. Aurora merkte dat ze boos werd. Na het ongeval was ze overspannen ondergedoken bij vrienden. Ze had het verhaal verteld zonder het vampieren gedoe. Ze was haar baan kwijt geraakt omdat ze niet was komen opdagen. Haar huur had ze daardoor niet kunnen betalen, en dreigde het huis te worden uitgezet. En dat alles in twee weken tijd. Ze merkte niet dat ze hardop zei: Jij hebt ervoor gezorgd dat ik door een hel ben gegaan verdomme! Aurora schoot overeind en pakte Max vast. Jij gaat me nu haarfijn uitleggen wat er is gebeurd en waarom je mij te grazen wilt nemen! Max was gefascineerd, deze vrouw was vol vuur tegen een veel sterker wezen. Normaal zou hij het als een belediging zien maar bij haar was het anders. Hij zette zijn bedriegelijke glimlach op en gooide haar met een ruk op de bank. Aurora had zich niet bezeerd maar was nu wel degelijk geschrokken. De beet in haar nek, de onmenselijke kracht... Max zette een glimlach op en streelde als geruststelling door haar haren heen. Hij bracht zijn hoofd vlak bij de hare, hetgeen Aurora wel beviel. Ze had de nijging hem te kussen, toch wist ze zich even uit de illusie te halen. Wat ga je nu met me doen? vroeg ze voorzichtig terwijl ze hem diep aankeek. Het viel Aurora op dat de man aantrekkelijk was. De hand van Max gleed over haar benen. Langzaam liet hij zijn vingertoppen het geribbelde patroon van haar kousen ontdekken. Ik heb je in mijn macht dacht hij. Vervolgens reed de intercity de tunnel in bij Best.
De Heksenkring
De stagiair spitte door de dossier heen. Hij moest ze afvoeren ter vernietiging. Op zich simpel werk. Kwestie van jaartal invoeren en het document management systeem wees een uniek nummer toe. Dan alleen nog met rode stift het nummer en jaartal op het dossier schrijven. Hij had inmiddels al een tiental dozen afgewerkt. Het begon een beetje routine te worden, maar toch moest hij zijn aandacht erbij houden. Soms om zijn ogen even te ontspannen van het geconcentreerd kijken naar het beeldscherm, bladerde hij door het dossier heen dat hij op dat moment voor zich had. Hij was nu 2 weken werkzaam bij de gemeente en had een tijdelijk kantoor toegewezen gekregen. Tegenover hem zat een vrouw die manager was van de facilitaire dienst en die was meest van de tijd toch weg. Dus hij had het lekker rustig. Hij bekeek weer een dossier. Hey wat was dat? Vlug bladerde hij terug. Hij had het dossier over cafe De Koe voor zich gelegen in de Koestraat. Wat vreemd? De eigenaar was het bejaardenhuis in dezelfde gemeente. Het viel hem verder op dat het cafe nauwelijks omzet draaide. Hij ging naar het tabblad “Inkoop”. Het wordt steeds gekker, dit moet ik het afdelingshoofd laten zien.
Stagiair: U moet dit zien, kijk eens naar de artikelen die het cafe inkoopt, daar zit echt een luchtje aan. Dat sla je toch niet in als cafe? Er klopt gewoon iets niet.
Manager Facilitaire Dienst: Dank je voor je scherpe blik, maar je overdrijft denk ik. Maar laat het dossier maar hier bij mij, dan zal ik er met de afdeling vergunningen en handhaving over hebben.
De stagiair verliet het kantoor van de manager en ging weer aan het werk. De vrouw van midvijftig ging achter haar buro zitten. Ze bekeek aandachtig het dossier “Cafe De Koe”.
Manager Facilitaire Dienst: Pientere jongen, iets te overijverig. Ze opende de lade van haar buro en bergde het dossier daar in op. Met een sleutel draaide ze het op slot. Het geheim was weer veilig, maar ze maakte wel een notitie om hiervan bij de eerstvolgende vergadering melding van te maken als punt op de agenda. Toen ging ze weer verder met haar werk.
Ondertussen in de trein….
Max voelde het bloed kolken van opwinding. Sinds zijn omwenteling was fysieke opwinding niet meer aan de orde. Maar deze vrouw maakte het in hem los. Het verbaasde hem dat ze zo snel uit zijn ban was. Ze had dus sterke spirituele krachten. Hij keek haar diep in de ogen. Hij had haar in zijn macht, of toch niet. Zijn hand schoof verder omhoog. Haar ademhaling werd zwaarder. Ze waren bijna voorbij Best en de tunnel naderde. Max wist dit en schoof iets dichterbij en keek haar doordringend aan. Toen werd het donker en klonk er een hoge schreeuw uit een vrouw haar mond. De trein verliet de tunnel en Max zat alsof er niet gebeurd was op de zitplaats tegenover Aurora. Hij likte aan zijn hand. Ze was een van hen. Vandaar haar krachtige spirituele weerstand. Aurora was inmiddels bijgekomen en fatsoeneerde haar kleding en ging ook weer zitten. Ze ging met haar hand door haar haar zodat het weer een beetje goed zat.
Aurora: Wauw wat was dat zeg? Dat heb ik nog nooit zo gevoeld.
Max grijnsde, deze vrouw had wat. Hij bekeek zijn pols, ze had hem in de tunnel daar stevig bij vastgepakt en haar nagels hadden vel opengekrabt. Ze had pit en was niet bang. Tot zover was ze dus in zijn ogen een interessante vrouw. Maar tijd om haar te verlaten en verder te gaan met de Wraak. Max wilde opstaan maar kon geen afstand van haar doen. Verbeelde hij het nou of begon hij een zwak voor haar te krijgen. Zoals de meeste vrouwen begon ze te praten om de stilte te verdrijven. Ze begon over het verlies van haar baan en de uitzetting. Maar Max luisterde maar half. Hij was aan het bedenken wat met haar te doen. Achterlaten was geen optie. Zij was de enige met wie hij iets op deze aarde deelde. Samen hadden ze Boris als laatste meegemaakt. Dat was het, ze was de schakel met zijn oude meester. Hij moest iets terugdoen. Ineens wist hij het.
Max:De Kring.
Sprak hij door de zinnen van Aurora heen.
Aurora: Wat zeg je? De Kring?
Aurora keek hem vertwijfeld aan.
Toen reed de trein het station Den Bosch binnen.
Max: Kom we moeten gaan
Aurora: Waar gaan we heen, waar breng je me naartoe?
Max pakte haar hand vast. Steeds weer moest hij wennen aan de warmte die een levend wezen uitstraalde.
Max: Ik breng je naar je lotgenoten.
Aurora: Ik snap het niet, hoezo lotgenoten?
Aurora stond ineens stil, ze vertikte nog een stap verder te verzetten, tenzij deze man haar wat meer ging vertellen wat hij met haar van plan was.
Aurora: Hoe heet je? Laten we daar mee beginnen.
Max: Niet hier het is hier niet veilig.
Max keek om zich heen, in zijn mensengedaante viel hij niet op maar er waren personen die een Vampier konden opsporen of de illusie weg te nemen. Een man van noordafrikaanse afkomst kwam van de roltrap twee anderen van de trap. Max keek vertwijfeld om zich heen.
Max: Daarheen, de stoptrein naar eindhoven.
Maar Aurora bewoog niet.
Aurora: Eindhoven daar komen we net vandaan? Wie ben je en waar gaan we heen?
Max zag in dat deze koppige vrouw zou blijven staan totdat hij zei wat ze wilde horen.
Max: Okay ik heet Max Schreck en we gaan naar Vught. Nou wilt Uwe Hoogheid alsjeblieft meegaan?
Aurora lachte.
Aurora: Dat was toch niet zo moeilijk of wel?
Ze kuste hem op de wang en liep met hem mee naar de wachtende stoptrein.
Een tiental minuten later stapten ze uit op station Vught. Zonder dat Aurora iets merkte maakte Max het geheime gebaar. Hij zou haar moeten loslaten, totdat ze in ieder geval zich kon verdedigen op haar manier en juist dat zouden alleen haar soortgenoten haar kunnen leren. Ze was bij de kiosk een broodje halen. Eten en drinken was iets dat Max niet meer deed. Zoals ze daar stond viel het hem weer op wat een aantrekkingskracht ze uitstraalde. Een groepje jonge mannen passeerde haar en ze keken een voor een om en keken naar haar slanke benen en mooi gevormde derriere. Max had een besluit genomen. Toen ze terugkwam met het broodje keek hij op een bepaalde manier uit zijn ogen.
Aurora: Wat is er?
Vroeg Aurora terwijl ze nog een hap nam van het saucijzebroodje. Max zei niets, pakte haar hand en ze volgde hem. Met een laatste hap had ze het broodje op.
Aurora: Hey wat wil je nou?
Maar Aurora kreeg de kans niet om iets verder te zeggen. Max bracht haar naar de achterzijde van het station. Het was er erg donker en je hoorde op de achtergrond voorbijrijdende auto’s op de hoofdweg. Toen snapte ze wat er ging gebeuren. En zo bedreven ze tegen de muur van het oude stationetje de liefde. Na de daad voorbij was had ze een beetje last van haar rug vanwege de koude muur en de passie die ze zojuist beleefd had. Ze raapte haar onderbroekje op van de grond en deed deze weer aan. Max stond bewegingsloos naar de sterren te kijken. Ze klapte met haar vlakke hand op zijn wang.
Aurora: Hey het was lekker, je hoeft je niet onzeker te voelen. Hoor, tijd voor een sigaretje.
Max antwoorde niet. Ze begreep niet dat dit zijn afscheid van haar was. Tijdelijk of voorgoed dat wist hij nog niet. Aurora liep weer naar de voorzijde van het station en inhaleerde de tabak. Het lekkerste wat er was na een heftig potje…
Ze werd bruut uit haar gedachtes gerukt. Max pakte haar stevig bij haar arm en begeleidde haar naar een gereedstaande auto.
Max: Ik heb geen tijd om dit allemaal uit te leggen of te verklaren Aurora, maar je bent in gevaar als je alleen over straat gaat. Ik kan je niet helpen. Als je met mij omgaat dan zullen ze alles doen om je pijn te doen of erger. En ik kan me dat niet veroorloven. Vertrouw me.
Max stopte voor de auto en keek haar diep aan.
Max: Stap in en laat je lotgenoten je je helpen.
Toen duwde hij haar in de auto. Aurora wilde iets zeggen, maar weer merkte ze dat Max een bepaalde invloed had die haar gewillig maakte. Voor dat ze het goed en wel besefte zat ze op de achterbank in een zwarte mercedes met een chauffeur. Max stapte na haar in en de auto reed weg. Verbaasd keek ze om haar heen.
Aurora: Waar….Waar brengt U ons heen?
Stamelde ze tegen de chauffeur. Want Max kon en wilde ze niet aanspreken. Het leek alsof hij een interne strijd aan het voeren was. Hij zou toch niet antwoorden en zwijgen over hun bestemming. Zijn blik was naar buiten toe gevestigd. Toen zonder om te kijken antwoordde de chaufeur:
Chauffeur: Naar het bejaardenhuis, de verblijfplaats van de Heksenkring, Mevrouw.
Aurora zakte achterover. Het werd alsmaar gekker en krankzinniger.
De stagiair spitte door de dossier heen. Hij moest ze afvoeren ter vernietiging. Op zich simpel werk. Kwestie van jaartal invoeren en het document management systeem wees een uniek nummer toe. Dan alleen nog met rode stift het nummer en jaartal op het dossier schrijven. Hij had inmiddels al een tiental dozen afgewerkt. Het begon een beetje routine te worden, maar toch moest hij zijn aandacht erbij houden. Soms om zijn ogen even te ontspannen van het geconcentreerd kijken naar het beeldscherm, bladerde hij door het dossier heen dat hij op dat moment voor zich had. Hij was nu 2 weken werkzaam bij de gemeente en had een tijdelijk kantoor toegewezen gekregen. Tegenover hem zat een vrouw die manager was van de facilitaire dienst en die was meest van de tijd toch weg. Dus hij had het lekker rustig. Hij bekeek weer een dossier. Hey wat was dat? Vlug bladerde hij terug. Hij had het dossier over cafe De Koe voor zich gelegen in de Koestraat. Wat vreemd? De eigenaar was het bejaardenhuis in dezelfde gemeente. Het viel hem verder op dat het cafe nauwelijks omzet draaide. Hij ging naar het tabblad “Inkoop”. Het wordt steeds gekker, dit moet ik het afdelingshoofd laten zien.
Stagiair: U moet dit zien, kijk eens naar de artikelen die het cafe inkoopt, daar zit echt een luchtje aan. Dat sla je toch niet in als cafe? Er klopt gewoon iets niet.
Manager Facilitaire Dienst: Dank je voor je scherpe blik, maar je overdrijft denk ik. Maar laat het dossier maar hier bij mij, dan zal ik er met de afdeling vergunningen en handhaving over hebben.
De stagiair verliet het kantoor van de manager en ging weer aan het werk. De vrouw van midvijftig ging achter haar buro zitten. Ze bekeek aandachtig het dossier “Cafe De Koe”.
Manager Facilitaire Dienst: Pientere jongen, iets te overijverig. Ze opende de lade van haar buro en bergde het dossier daar in op. Met een sleutel draaide ze het op slot. Het geheim was weer veilig, maar ze maakte wel een notitie om hiervan bij de eerstvolgende vergadering melding van te maken als punt op de agenda. Toen ging ze weer verder met haar werk.
Ondertussen in de trein….
Max voelde het bloed kolken van opwinding. Sinds zijn omwenteling was fysieke opwinding niet meer aan de orde. Maar deze vrouw maakte het in hem los. Het verbaasde hem dat ze zo snel uit zijn ban was. Ze had dus sterke spirituele krachten. Hij keek haar diep in de ogen. Hij had haar in zijn macht, of toch niet. Zijn hand schoof verder omhoog. Haar ademhaling werd zwaarder. Ze waren bijna voorbij Best en de tunnel naderde. Max wist dit en schoof iets dichterbij en keek haar doordringend aan. Toen werd het donker en klonk er een hoge schreeuw uit een vrouw haar mond. De trein verliet de tunnel en Max zat alsof er niet gebeurd was op de zitplaats tegenover Aurora. Hij likte aan zijn hand. Ze was een van hen. Vandaar haar krachtige spirituele weerstand. Aurora was inmiddels bijgekomen en fatsoeneerde haar kleding en ging ook weer zitten. Ze ging met haar hand door haar haar zodat het weer een beetje goed zat.
Aurora: Wauw wat was dat zeg? Dat heb ik nog nooit zo gevoeld.
Max grijnsde, deze vrouw had wat. Hij bekeek zijn pols, ze had hem in de tunnel daar stevig bij vastgepakt en haar nagels hadden vel opengekrabt. Ze had pit en was niet bang. Tot zover was ze dus in zijn ogen een interessante vrouw. Maar tijd om haar te verlaten en verder te gaan met de Wraak. Max wilde opstaan maar kon geen afstand van haar doen. Verbeelde hij het nou of begon hij een zwak voor haar te krijgen. Zoals de meeste vrouwen begon ze te praten om de stilte te verdrijven. Ze begon over het verlies van haar baan en de uitzetting. Maar Max luisterde maar half. Hij was aan het bedenken wat met haar te doen. Achterlaten was geen optie. Zij was de enige met wie hij iets op deze aarde deelde. Samen hadden ze Boris als laatste meegemaakt. Dat was het, ze was de schakel met zijn oude meester. Hij moest iets terugdoen. Ineens wist hij het.
Max:De Kring.
Sprak hij door de zinnen van Aurora heen.
Aurora: Wat zeg je? De Kring?
Aurora keek hem vertwijfeld aan.
Toen reed de trein het station Den Bosch binnen.
Max: Kom we moeten gaan
Aurora: Waar gaan we heen, waar breng je me naartoe?
Max pakte haar hand vast. Steeds weer moest hij wennen aan de warmte die een levend wezen uitstraalde.
Max: Ik breng je naar je lotgenoten.
Aurora: Ik snap het niet, hoezo lotgenoten?
Aurora stond ineens stil, ze vertikte nog een stap verder te verzetten, tenzij deze man haar wat meer ging vertellen wat hij met haar van plan was.
Aurora: Hoe heet je? Laten we daar mee beginnen.
Max: Niet hier het is hier niet veilig.
Max keek om zich heen, in zijn mensengedaante viel hij niet op maar er waren personen die een Vampier konden opsporen of de illusie weg te nemen. Een man van noordafrikaanse afkomst kwam van de roltrap twee anderen van de trap. Max keek vertwijfeld om zich heen.
Max: Daarheen, de stoptrein naar eindhoven.
Maar Aurora bewoog niet.
Aurora: Eindhoven daar komen we net vandaan? Wie ben je en waar gaan we heen?
Max zag in dat deze koppige vrouw zou blijven staan totdat hij zei wat ze wilde horen.
Max: Okay ik heet Max Schreck en we gaan naar Vught. Nou wilt Uwe Hoogheid alsjeblieft meegaan?
Aurora lachte.
Aurora: Dat was toch niet zo moeilijk of wel?
Ze kuste hem op de wang en liep met hem mee naar de wachtende stoptrein.
Een tiental minuten later stapten ze uit op station Vught. Zonder dat Aurora iets merkte maakte Max het geheime gebaar. Hij zou haar moeten loslaten, totdat ze in ieder geval zich kon verdedigen op haar manier en juist dat zouden alleen haar soortgenoten haar kunnen leren. Ze was bij de kiosk een broodje halen. Eten en drinken was iets dat Max niet meer deed. Zoals ze daar stond viel het hem weer op wat een aantrekkingskracht ze uitstraalde. Een groepje jonge mannen passeerde haar en ze keken een voor een om en keken naar haar slanke benen en mooi gevormde derriere. Max had een besluit genomen. Toen ze terugkwam met het broodje keek hij op een bepaalde manier uit zijn ogen.
Aurora: Wat is er?
Vroeg Aurora terwijl ze nog een hap nam van het saucijzebroodje. Max zei niets, pakte haar hand en ze volgde hem. Met een laatste hap had ze het broodje op.
Aurora: Hey wat wil je nou?
Maar Aurora kreeg de kans niet om iets verder te zeggen. Max bracht haar naar de achterzijde van het station. Het was er erg donker en je hoorde op de achtergrond voorbijrijdende auto’s op de hoofdweg. Toen snapte ze wat er ging gebeuren. En zo bedreven ze tegen de muur van het oude stationetje de liefde. Na de daad voorbij was had ze een beetje last van haar rug vanwege de koude muur en de passie die ze zojuist beleefd had. Ze raapte haar onderbroekje op van de grond en deed deze weer aan. Max stond bewegingsloos naar de sterren te kijken. Ze klapte met haar vlakke hand op zijn wang.
Aurora: Hey het was lekker, je hoeft je niet onzeker te voelen. Hoor, tijd voor een sigaretje.
Max antwoorde niet. Ze begreep niet dat dit zijn afscheid van haar was. Tijdelijk of voorgoed dat wist hij nog niet. Aurora liep weer naar de voorzijde van het station en inhaleerde de tabak. Het lekkerste wat er was na een heftig potje…
Ze werd bruut uit haar gedachtes gerukt. Max pakte haar stevig bij haar arm en begeleidde haar naar een gereedstaande auto.
Max: Ik heb geen tijd om dit allemaal uit te leggen of te verklaren Aurora, maar je bent in gevaar als je alleen over straat gaat. Ik kan je niet helpen. Als je met mij omgaat dan zullen ze alles doen om je pijn te doen of erger. En ik kan me dat niet veroorloven. Vertrouw me.
Max stopte voor de auto en keek haar diep aan.
Max: Stap in en laat je lotgenoten je je helpen.
Toen duwde hij haar in de auto. Aurora wilde iets zeggen, maar weer merkte ze dat Max een bepaalde invloed had die haar gewillig maakte. Voor dat ze het goed en wel besefte zat ze op de achterbank in een zwarte mercedes met een chauffeur. Max stapte na haar in en de auto reed weg. Verbaasd keek ze om haar heen.
Aurora: Waar….Waar brengt U ons heen?
Stamelde ze tegen de chauffeur. Want Max kon en wilde ze niet aanspreken. Het leek alsof hij een interne strijd aan het voeren was. Hij zou toch niet antwoorden en zwijgen over hun bestemming. Zijn blik was naar buiten toe gevestigd. Toen zonder om te kijken antwoordde de chaufeur:
Chauffeur: Naar het bejaardenhuis, de verblijfplaats van de Heksenkring, Mevrouw.
Aurora zakte achterover. Het werd alsmaar gekker en krankzinniger.
Zionsburg
Een tijd terug, tegelijkertijd met de moord op Boris Von Bismarck:
De 7e symfonie van Beethoven klonk vanuit de boxen door het landhuis en over het landgoed.
De oude man bewoog zijn armen theatraal op en neer. Op zijn leeftijd kon je nog maar van een paar dingen genieten. Muziek was zijn passie. Zeker na het overlijden van zijn tweede vrouw nu zo een dertig jaar geleden. Sindsdien leefde hij teruggetrokken op zijn Landgoed Zionsburg. Samen met zijn trouwe viervoeters, twee dobbermannen was hij een zonderlinge verschijning bekend in en ver buiten het dorp Vught. Zijn viervoeters kwamen overeind van hun mat, een teken dat er iets niet pluis was. Nu pas zag hij de rook onder de deur. BRAND! Zijn oude ledematen kwamen in protest toen hij overeindkwam uit zijn zitstoel. Met zijn rollator probeerde hij snel naar de deur te gaan. Toen hij deze opende zag hij tot zijn schrik dat het huis al helemaal in brand stond. Vlug dirigeerde hij zijn rollator naar het begin van de trap. Daar nam hij plaats in de invalidenlift en drukte op de knop om naar beneden te gaan. De rookontwikkeling werd steeds heviger. De lift kwam in beweging toen hij op het knopje voor de begane grond drukte. De honden waren aan het blaffen en renden al naar beneden. Hij hoestte door de enorme rook die op zijn longen sloeg. Beneden aangekomen strompelde hij naar de voordeur. Op slot? Toen hoorde hij een sleutelbos rinkelen en draaide zich om.
Jij????????
Terug naar het heden
De klok sloeg achtmaal, waardoor Max uit zijn diepe slaap ontwaakte. Het opgemaakte hemelbed was onaangetast. Nosferatu’s stonden bekend om hun afkeer jegens ijdelheid en luxe. Met zijn linkerhand opende hij de deksel van de houten kist. Een moment later stond hij in de kamer. De Heksenkring had Aurora en hem vorstelijk ontvangen. De heksen hadden nog een rekening openstaan bij hem. Ze woonden tenslotte in zijn gebied. Hij duwde het gordijn wat opzij. De tuin lag er prachtig bij. Hij was ervan overtuigd dat het hier veilig voor Aurora zou zijn. Dat rare mens had in hem iets ontwaken. Het feit dat hij als Nosferatu met haar de liefde had bedreven was een uniek feit. Iets wat bij vampiers maar zelden voorkwam, Want met de transformatie verdwenen bepaalde primaire behoeftes. Een daarvan was seks. Het dierlijke instinct tot voortplanting. Er verscheen een glimlach, hij moest terugdenken aan hoe hij zelf als mens had geleefd. Maar de glimlach verdween weer net zo snel. Hij had het nog druk en kon zijn tijd wel beter besteden.
Geluidloos opende hij de tussendeur die toegang verschafte naar de aangrenzende kamer. Hier lag Aurora in eenzelfde hemelbed te slapen. De heksenkring hadden haar gereinigd. Een gebruikelijk ritueel voordat de toekomstige heks haar krachten kon ontvangen en de cirkel haar zou opnemen tot zich. Ze praatte zachtjes in haar slaap en Max streelde met zijn vlijmscherpe lange nagel haar wang. Ze was zijn zwakke plek. Dat had hij zelf nu ook wle in de gaten. Maar toch was dit geen mak schaapje, deze vrouw had heel wat in haar mars. In haar schuilde een krachtige heks.
Ahum…
Max draaide zich om.
Max: Agathe? Hoe staan de zaken op de Gemeente Vught. Ik had begrepen dat je als manager fascilitaire zaken het naar je zin hebt daar?
Agathe: Max, je weet dat ik erg content ben met die baan. Ik kan veel voor de Kring betekenen in mijn functie.
Max: Dat geloof ik graag, zullen we dan maar ik neem aan dat de Kring is verzameld?
Gezamenlijk verlieten ze de kamer en daalden de oude houten trap af naar de ontvangstzaal. Max zag de verschillende bekende gezichten hem aanstaren vanuit hun stoel. Er waren echter ook nieuwe gezichten bij. Zelfs een vrouw van middelbare leeftijd. Die was vast een carriere jaagster. Agathe ging Max voor naar een stoel aan het uiteinde. Max nam plaats en wachtte op de eerste vraag. Het was de jonge vrouw die de eerste zet deed. Het schaakspel was begonnen.
Jonge heks: Wat doet hij hier? Waarom laten we hem zomaar hier binnen? Hij is gevaarlijk. Het is een man.
Oudste heks: Wees stil Leticia, hij is geen gewone man als jij dat denkt!
Jonge heks/Leticia: Maar Oudste, de regels schrijven voor….
Max: Dat er geen man aanwezig mag zijn tijdens de raad van de Heksenkring. Op straffe van dood.
De spanning was te snijden. En Max besloot om het verhaal te vertellen over de slachting van zijn clan. Gepaard gaande met de moord op zijn Meester Boris von Bismarck.
Max: sommige van jullie ken ik zelf. Maar sommige ken ik via Boris. Zijn belevenissen deelt hij met me. Jullie hebben daarom geen geheimen. Het merendeel van jullie kring hebben zelfs in het verleden ooit de hulp van Boris nodig gehad. En zelfs U oudste, ging op vriendschappelijke wijze om met Boris. Daarom is dit een verzoek waarmee ik alleen bij jullie terecht kan. Na dit bezoek moet ik verder. Alleen. En wel naar Zionsburg.
Er klonk geroesemoes. Zionsburg……
Oudste: Goed Max laat ons even alleen je hebt je verhaal duidelijk gebracht en we zullen overleggen of we ingaan op je verzoek.
Jonge Heks/Leticia: Ik vind…..
In een oogwenk stond Max naast haar, en likte met zijn tong in haar oor. Geschrokken draaide ze haar hoofd om naar die kant, maar Max was sneller. Hij stond nu aan de andere kant van haar en sprak zachtjes in haar oor.
Max: Het interesseert me geen reet wat jij vind, maar als ik mijn wraak niet krijg, ben jij de eerste die daar voor gaat boeten. Er kleeft onschuldig bloed aan jouw handen. Ik voel het.
Oudste: Max laat dat!
Max: sorry Oudste even de jeugd op haar plaats zetten.
Max verliet de kamer en werd naar de bibliotheek geleid. Lang had de raad niet nodig voor hun besluit. De verpleger die erop uit was gestuurd om Max te halen kwam zonder Max terug naar de zaal.
Verpleger: Hij is al vertrokken, maar hij heeft voor U deze brief achtergelaten Oudste.
De Heks nam de brief aan en opende hem om te lezen wat Max had geschreven. Er verscheen een glimlach op haar gezicht.
Oudste: Zo zij het.
Max stond in de portiek te wachten totdat het wat rustiger was op de hoofdweg. Op het moment dat er vanuit beide richtingen geen auto’s of fietsers aankwamen, stak hij over liep via het zebrapad zoals dat hoort naar de overkant. Langs het voetpad voelde hij met zijn hand via de punten van zijn nagels aan de ijzeren hekken die als afbakening dienden van landgoed Zionsburg. Hij hield ermee op toen hij bij de poort aankwam.
Het zag er uit als een spookhuis. De wens van de zonderlinge eigenaar was ingewilligd. Het landgoed zou blijven bestaan. Max had geen zin om het hangslot te breken dat om de poort was bevestigd. Via een reuze sprong stond hij aan de andere zijde van het hek. Via de oprijlaan naderde hij de Ruine. Hij ging voorbij aan het huis en liep er langs. Een klein vierkant grasveldje was wat hij zocht. Onder de eenzame eik naast het huis vond hij het. De begraafplaats van de honden en de eigenaar. Samen begraven.
Tenminste dat was wat men dacht. Max wist wel beter en stapte opzij en liep naar de ingang van het kolenhok.
Een tijd terug, tegelijkertijd met de moord op Boris Von Bismarck:
De 7e symfonie van Beethoven klonk vanuit de boxen door het landhuis en over het landgoed.
De oude man bewoog zijn armen theatraal op en neer. Op zijn leeftijd kon je nog maar van een paar dingen genieten. Muziek was zijn passie. Zeker na het overlijden van zijn tweede vrouw nu zo een dertig jaar geleden. Sindsdien leefde hij teruggetrokken op zijn Landgoed Zionsburg. Samen met zijn trouwe viervoeters, twee dobbermannen was hij een zonderlinge verschijning bekend in en ver buiten het dorp Vught. Zijn viervoeters kwamen overeind van hun mat, een teken dat er iets niet pluis was. Nu pas zag hij de rook onder de deur. BRAND! Zijn oude ledematen kwamen in protest toen hij overeindkwam uit zijn zitstoel. Met zijn rollator probeerde hij snel naar de deur te gaan. Toen hij deze opende zag hij tot zijn schrik dat het huis al helemaal in brand stond. Vlug dirigeerde hij zijn rollator naar het begin van de trap. Daar nam hij plaats in de invalidenlift en drukte op de knop om naar beneden te gaan. De rookontwikkeling werd steeds heviger. De lift kwam in beweging toen hij op het knopje voor de begane grond drukte. De honden waren aan het blaffen en renden al naar beneden. Hij hoestte door de enorme rook die op zijn longen sloeg. Beneden aangekomen strompelde hij naar de voordeur. Op slot? Toen hoorde hij een sleutelbos rinkelen en draaide zich om.
Jij????????
Terug naar het heden
De klok sloeg achtmaal, waardoor Max uit zijn diepe slaap ontwaakte. Het opgemaakte hemelbed was onaangetast. Nosferatu’s stonden bekend om hun afkeer jegens ijdelheid en luxe. Met zijn linkerhand opende hij de deksel van de houten kist. Een moment later stond hij in de kamer. De Heksenkring had Aurora en hem vorstelijk ontvangen. De heksen hadden nog een rekening openstaan bij hem. Ze woonden tenslotte in zijn gebied. Hij duwde het gordijn wat opzij. De tuin lag er prachtig bij. Hij was ervan overtuigd dat het hier veilig voor Aurora zou zijn. Dat rare mens had in hem iets ontwaken. Het feit dat hij als Nosferatu met haar de liefde had bedreven was een uniek feit. Iets wat bij vampiers maar zelden voorkwam, Want met de transformatie verdwenen bepaalde primaire behoeftes. Een daarvan was seks. Het dierlijke instinct tot voortplanting. Er verscheen een glimlach, hij moest terugdenken aan hoe hij zelf als mens had geleefd. Maar de glimlach verdween weer net zo snel. Hij had het nog druk en kon zijn tijd wel beter besteden.
Geluidloos opende hij de tussendeur die toegang verschafte naar de aangrenzende kamer. Hier lag Aurora in eenzelfde hemelbed te slapen. De heksenkring hadden haar gereinigd. Een gebruikelijk ritueel voordat de toekomstige heks haar krachten kon ontvangen en de cirkel haar zou opnemen tot zich. Ze praatte zachtjes in haar slaap en Max streelde met zijn vlijmscherpe lange nagel haar wang. Ze was zijn zwakke plek. Dat had hij zelf nu ook wle in de gaten. Maar toch was dit geen mak schaapje, deze vrouw had heel wat in haar mars. In haar schuilde een krachtige heks.
Ahum…
Max draaide zich om.
Max: Agathe? Hoe staan de zaken op de Gemeente Vught. Ik had begrepen dat je als manager fascilitaire zaken het naar je zin hebt daar?
Agathe: Max, je weet dat ik erg content ben met die baan. Ik kan veel voor de Kring betekenen in mijn functie.
Max: Dat geloof ik graag, zullen we dan maar ik neem aan dat de Kring is verzameld?
Gezamenlijk verlieten ze de kamer en daalden de oude houten trap af naar de ontvangstzaal. Max zag de verschillende bekende gezichten hem aanstaren vanuit hun stoel. Er waren echter ook nieuwe gezichten bij. Zelfs een vrouw van middelbare leeftijd. Die was vast een carriere jaagster. Agathe ging Max voor naar een stoel aan het uiteinde. Max nam plaats en wachtte op de eerste vraag. Het was de jonge vrouw die de eerste zet deed. Het schaakspel was begonnen.
Jonge heks: Wat doet hij hier? Waarom laten we hem zomaar hier binnen? Hij is gevaarlijk. Het is een man.
Oudste heks: Wees stil Leticia, hij is geen gewone man als jij dat denkt!
Jonge heks/Leticia: Maar Oudste, de regels schrijven voor….
Max: Dat er geen man aanwezig mag zijn tijdens de raad van de Heksenkring. Op straffe van dood.
De spanning was te snijden. En Max besloot om het verhaal te vertellen over de slachting van zijn clan. Gepaard gaande met de moord op zijn Meester Boris von Bismarck.
Max: sommige van jullie ken ik zelf. Maar sommige ken ik via Boris. Zijn belevenissen deelt hij met me. Jullie hebben daarom geen geheimen. Het merendeel van jullie kring hebben zelfs in het verleden ooit de hulp van Boris nodig gehad. En zelfs U oudste, ging op vriendschappelijke wijze om met Boris. Daarom is dit een verzoek waarmee ik alleen bij jullie terecht kan. Na dit bezoek moet ik verder. Alleen. En wel naar Zionsburg.
Er klonk geroesemoes. Zionsburg……
Oudste: Goed Max laat ons even alleen je hebt je verhaal duidelijk gebracht en we zullen overleggen of we ingaan op je verzoek.
Jonge Heks/Leticia: Ik vind…..
In een oogwenk stond Max naast haar, en likte met zijn tong in haar oor. Geschrokken draaide ze haar hoofd om naar die kant, maar Max was sneller. Hij stond nu aan de andere kant van haar en sprak zachtjes in haar oor.
Max: Het interesseert me geen reet wat jij vind, maar als ik mijn wraak niet krijg, ben jij de eerste die daar voor gaat boeten. Er kleeft onschuldig bloed aan jouw handen. Ik voel het.
Oudste: Max laat dat!
Max: sorry Oudste even de jeugd op haar plaats zetten.
Max verliet de kamer en werd naar de bibliotheek geleid. Lang had de raad niet nodig voor hun besluit. De verpleger die erop uit was gestuurd om Max te halen kwam zonder Max terug naar de zaal.
Verpleger: Hij is al vertrokken, maar hij heeft voor U deze brief achtergelaten Oudste.
De Heks nam de brief aan en opende hem om te lezen wat Max had geschreven. Er verscheen een glimlach op haar gezicht.
Oudste: Zo zij het.
Max stond in de portiek te wachten totdat het wat rustiger was op de hoofdweg. Op het moment dat er vanuit beide richtingen geen auto’s of fietsers aankwamen, stak hij over liep via het zebrapad zoals dat hoort naar de overkant. Langs het voetpad voelde hij met zijn hand via de punten van zijn nagels aan de ijzeren hekken die als afbakening dienden van landgoed Zionsburg. Hij hield ermee op toen hij bij de poort aankwam.
Het zag er uit als een spookhuis. De wens van de zonderlinge eigenaar was ingewilligd. Het landgoed zou blijven bestaan. Max had geen zin om het hangslot te breken dat om de poort was bevestigd. Via een reuze sprong stond hij aan de andere zijde van het hek. Via de oprijlaan naderde hij de Ruine. Hij ging voorbij aan het huis en liep er langs. Een klein vierkant grasveldje was wat hij zocht. Onder de eenzame eik naast het huis vond hij het. De begraafplaats van de honden en de eigenaar. Samen begraven.
Tenminste dat was wat men dacht. Max wist wel beter en stapte opzij en liep naar de ingang van het kolenhok.
Vluchtige schimmen verdwenen in een donker bos, meer kon Aurora niet herkennen. Ze voelde hoe de wind met haar haren speelde. De grond onder haar voeten was koud en vochtig. Hoe ze op deze plek terecht kwam wist ze niet, en waarom ze hier was wist ze ook niet. Max zal vast en zeker meer hiervan weten. bedacht ze zich. Rustig liep ze verder, maar het was zo donker dat ze nauwelijks een hand voor ogen zag. Het was dan ook niet verwonderlijk dat ze opeens languit in de modder lag. GADV... wilde ze vloeken, maar ze werd onderbroken door een kakelend lachje. Iemand die met haar de spot wilde drijven had nu het foute moment uitgekozen. Boos stond Aurora op en balde haar vuisten. Kom maar op, lafaard! riep ze uit. Even zag ze een schim van een jonge vrouw. Gevolgd door de kakelende lach. Het volgende moment zag Aurora haar eigen lichaam liggen...
Stilte...
Aurora voelde om zich heen, en merkte een zacht voorwerp onder haar hoofd. Voorzichtig keek ze even en merkte dat ze in bed lag. Uit automatisme liet ze haar hand onder het kussen glijden, maar ze wist dat haar zakmes hier niet lag. Langzaam voelde ze haar ogen zwaar worden totdat ze in de verte weer een kakelend glimlachje hoorde. Op dat moment was Aurora klaarwakker. Sterker nog, ze zat zowat rechtop in bed. Ik kom je halen... Aurora was te horen. Zacht en in de verte, maar Aurora wist zeker dat ze het had gehoord. Met een sierlijke sprong kwam ze uit bed en zocht naar een wapen...
Die lelijke heks zal het bezuren... dat ze durft mijn plaats in te nemen. Dat ze het gore rot lef heeft om de beste te beledigen, alleen al door haar aanwezigheid. Aurora, liefje, je laatste uur heeft geslagen... De heks maakte een aantal zwaaiende bewegingen met haar armen en begon een klaagzang te mompelen.
Nog steeds ongewapend liep ze door de gangen van het gebouw. Het was stil, alleen haar eigen voetstappen waren te horen. Aurora wilde het liefst terug in bed kruipen omdat ze het koud had, maar iets in haar zei dat ze door moest gaan. Kom op, laat merken of ik op het goede pad zit... en alsof de goden haar hadden gehoord hoorde ze weer die enge glimlach... Snel keek Aurora om, maar ze zag niets anders dan brandende kaarsen, wandkleedjes en vuile stoffige ramen. Rustig probeerde ze verder te lopen, terwijl ze haar hart in haar keel voelde kloppen. In haar ooghoek zag ze iets bewegen, snel draaide ze zich om en keek naar een half los hangend wandkleed waar de wind mee speelde. Haar gedachtegang kalmeerde en Aurora draaide zich om. Ze stond oog in oog met een jonge heks die niet al te vrolijk keek.
Achterbaks secreet siste ze. Je probeert mijn plaats in te nemen, maar dat gaat je niet gebeuren! Ik ga er een stokje voor steken, en raad eens waar dat stokje komt te staan? Recht in jouw hart! De heks haalde uit het niets een zwaard tevoorschijn. Aurora vloog van schrik naar achteren. Hoe kan ik nu winnen van een heks? Bedacht ze zich, ze probeerde weg te rennen maar haar voeten leken versmolten met de grond. Ze probeerde uit alle macht haar voeten van de grond te krijgen, ze rukte aan haar eigen benen, maar ze zaten vast. Hahahaha, wil je wegrennen, liefje? De afspraak met de dood kan niet verschoven worden... zei de jonge heks terwijl ze steeds dichter bij kwam. Aurora was nu niet meer in paniek, maar in pure doodsangst.
Sssssssssssssssssssssshhhhhhhh...
Het geluid van een zwaard dat de lucht in werd geslingerd was te horen. De klap bleef echter uit. Leticia keek verbaasd naar Aurora toen ze zag dat haar gezichtsuitdrukking compleet was veranderd. De pure doodsangst had nu plaats gemaakt voor een kleine glimlach, haar ogen waren twee spleetjes geworden. Het zwaard dat Aurora zou moeten doorboren hing in de lucht, met de punt op Leticia’s keel gericht. Je kunt beter maar weggaan... je zou het niet overleven als je mij nog bozer maakt. klonk de nu asgrauwe stem van Aurora. Het zwaard kwam dichterbij en perforeerde de luchtpijp bijna. Een druppel bloed gleed over de hals van Leticia en toen pas begreep ze de boodschap. Ze knikte een keer kort en rende de gang door. Stom wijf, dat ze mij laat gaan... siste ze. Blijkbaar net iets te hard, want Aurora hoorde het. Met een paar armbewegingen maakte ze een barriere die achter Leticia aanging. Een voor een gingen de kaarsen uit in de gang en kwam toen met een knal tegen Leticia aan. Ze vloog tegen de muur aan en bleef bewusteloos liggen.
Wat is dit? dacht Aurora. Ze keek naar haar handen en viel toen in het katzwijm. Ze had al haar energie gebruikt.
Zonder kennis is ze al de sterkste... zonder een ritueel had ze al een klein deel van haar krachten ontvangen. Puur door hier te zijn. We moeten weten dat als we haar krachten ontwaken dat zij ons in een keer van de kaart af kan vegen. Van de andere kant, ze kan ons ook helpen, het is een gewaagde gok die we nemen. klonk de stem van de oudste die het schouwspel had gezien. De rest knikte een keer. Een knarsende stem vroeg naar Leticia. De oudste grinnikte een keer. Aangezien ze zo goed met Max kan opschieten sturen we hem eens op haar af. Ik zal erbij zeggen dat we een verrader niet perse levend nodig hebben.. De kring knikte even, nadenkend over het lugubere lot wat Leticia zou krijgen.
Stilte...
Aurora voelde om zich heen, en merkte een zacht voorwerp onder haar hoofd. Voorzichtig keek ze even en merkte dat ze in bed lag. Uit automatisme liet ze haar hand onder het kussen glijden, maar ze wist dat haar zakmes hier niet lag. Langzaam voelde ze haar ogen zwaar worden totdat ze in de verte weer een kakelend glimlachje hoorde. Op dat moment was Aurora klaarwakker. Sterker nog, ze zat zowat rechtop in bed. Ik kom je halen... Aurora was te horen. Zacht en in de verte, maar Aurora wist zeker dat ze het had gehoord. Met een sierlijke sprong kwam ze uit bed en zocht naar een wapen...
Die lelijke heks zal het bezuren... dat ze durft mijn plaats in te nemen. Dat ze het gore rot lef heeft om de beste te beledigen, alleen al door haar aanwezigheid. Aurora, liefje, je laatste uur heeft geslagen... De heks maakte een aantal zwaaiende bewegingen met haar armen en begon een klaagzang te mompelen.
Nog steeds ongewapend liep ze door de gangen van het gebouw. Het was stil, alleen haar eigen voetstappen waren te horen. Aurora wilde het liefst terug in bed kruipen omdat ze het koud had, maar iets in haar zei dat ze door moest gaan. Kom op, laat merken of ik op het goede pad zit... en alsof de goden haar hadden gehoord hoorde ze weer die enge glimlach... Snel keek Aurora om, maar ze zag niets anders dan brandende kaarsen, wandkleedjes en vuile stoffige ramen. Rustig probeerde ze verder te lopen, terwijl ze haar hart in haar keel voelde kloppen. In haar ooghoek zag ze iets bewegen, snel draaide ze zich om en keek naar een half los hangend wandkleed waar de wind mee speelde. Haar gedachtegang kalmeerde en Aurora draaide zich om. Ze stond oog in oog met een jonge heks die niet al te vrolijk keek.
Achterbaks secreet siste ze. Je probeert mijn plaats in te nemen, maar dat gaat je niet gebeuren! Ik ga er een stokje voor steken, en raad eens waar dat stokje komt te staan? Recht in jouw hart! De heks haalde uit het niets een zwaard tevoorschijn. Aurora vloog van schrik naar achteren. Hoe kan ik nu winnen van een heks? Bedacht ze zich, ze probeerde weg te rennen maar haar voeten leken versmolten met de grond. Ze probeerde uit alle macht haar voeten van de grond te krijgen, ze rukte aan haar eigen benen, maar ze zaten vast. Hahahaha, wil je wegrennen, liefje? De afspraak met de dood kan niet verschoven worden... zei de jonge heks terwijl ze steeds dichter bij kwam. Aurora was nu niet meer in paniek, maar in pure doodsangst.
Sssssssssssssssssssssshhhhhhhh...
Het geluid van een zwaard dat de lucht in werd geslingerd was te horen. De klap bleef echter uit. Leticia keek verbaasd naar Aurora toen ze zag dat haar gezichtsuitdrukking compleet was veranderd. De pure doodsangst had nu plaats gemaakt voor een kleine glimlach, haar ogen waren twee spleetjes geworden. Het zwaard dat Aurora zou moeten doorboren hing in de lucht, met de punt op Leticia’s keel gericht. Je kunt beter maar weggaan... je zou het niet overleven als je mij nog bozer maakt. klonk de nu asgrauwe stem van Aurora. Het zwaard kwam dichterbij en perforeerde de luchtpijp bijna. Een druppel bloed gleed over de hals van Leticia en toen pas begreep ze de boodschap. Ze knikte een keer kort en rende de gang door. Stom wijf, dat ze mij laat gaan... siste ze. Blijkbaar net iets te hard, want Aurora hoorde het. Met een paar armbewegingen maakte ze een barriere die achter Leticia aanging. Een voor een gingen de kaarsen uit in de gang en kwam toen met een knal tegen Leticia aan. Ze vloog tegen de muur aan en bleef bewusteloos liggen.
Wat is dit? dacht Aurora. Ze keek naar haar handen en viel toen in het katzwijm. Ze had al haar energie gebruikt.
Zonder kennis is ze al de sterkste... zonder een ritueel had ze al een klein deel van haar krachten ontvangen. Puur door hier te zijn. We moeten weten dat als we haar krachten ontwaken dat zij ons in een keer van de kaart af kan vegen. Van de andere kant, ze kan ons ook helpen, het is een gewaagde gok die we nemen. klonk de stem van de oudste die het schouwspel had gezien. De rest knikte een keer. Een knarsende stem vroeg naar Leticia. De oudste grinnikte een keer. Aangezien ze zo goed met Max kan opschieten sturen we hem eens op haar af. Ik zal erbij zeggen dat we een verrader niet perse levend nodig hebben.. De kring knikte even, nadenkend over het lugubere lot wat Leticia zou krijgen.
Aurora werd laat in de middag pas wakker. Versuft en duizelig keek ze om zich heen, ze was in de kamer van gisteravond. Zachtjes kreunde ze van de hoofdpijn die ze had gekregen van haar nachtelijk avontuurtje. Voorzichtig wilde ze opstaan maar er zat bijna geen beweging in haar ledematen. Langzaam sloot ze haar ogen weer. Max, waar ben je? fluisterde ze. Ze voelde dat iemand naast haar ging zitten. Ze zag de oudste die haar vriendelijk aankeek. Dat was wel een hele voorstelling hoor, jongedame. zei ze trots. Aurora vroeg of ze Leticia pijn had gedaan, maar de oudste antwoordde resoluut: Niet genoeg! Iemand die zo een minachting toont naar hogere machten zou als ware een bedreiging voor ons kunnen vormen. We hebben haar een toepasselijke straf gegeven. Aurora haalde diep adem en kreunde nog eens van de pijn. Wat is er gebeurt? vroeg ze zachtjes. Je reageerde iets beter op de mystieke krachten die hier hangen dan dat wij hadden gedacht. We hebben nog niet eens de heks die in jou schuilt wakker gemaakt, en nu al weet je de krachten te gebruiken. Binnenkort maken we de rest wakker, en zullen we ervoor zorgen dat jij je krachten onder controle kan krijgen. Het zal een slopende weg worden, want je hebt nu meer kracht in je dan dat je lichaam aan kan. De oude heks besloot Aurora te laten rusten. Maar eerst nog een kruidensoepje... bedacht ze zich, en even later stond ze in de keuken.
Aurora bekeek haar handen nogmaals, voordat ze haar bewustzijn verloor zag ze haar handen licht gloeien. Rustig keek ze eens, maar ze zag helemaal niets vreemds, geen verandering. Zou het er mee te maken hebben.. of niet, vroeg ze in zichzelf. Rustig ging ze de gebeurtenissen na van de afgelopen nacht, maar ze was opeens een kille heks, niet geleidelijk. Wat heeft ervoor gezorgt dat ik opeens magie kon gebruiken.. fluisterde ze zacht. Zij je iets, Aurora? vroeg de oudste die met een kop dampende soep binnen kwam. Aurora vertelde over het feit dat ze haar handen had zien gloeien bij. Rustig nam ze een slok soep en trok een vies gezicht. De oudste moest voor het eerst lachen. Het is al goed, laten we het erop houden dat het heel gezond is, maar hier kan geen snufje zout en peper smaak aan geven.
Aurora knikte een keer en goot de dampende soep in een keer achterover, ze trok voor de tweede keer een vies gezicht en keek toen bedenkelijk. U heeft mij nog geen antwoord gegeven op mijn vraag... vroeg ze voorzichtig. De oudste knikte een keer. Het komt mij niet bekend voor, maar ik zal het eens navragen of opzoeken, maar weet wel dat je niet helemaal helder was... ik zeg niet dat je liegt, maar ik denk dat je weet wat ik bedoel. Wederom knikte Aurora, en gaapte toen even een keer. Ik krijg een dipje. grapte ze. Luttele seconden later was ze in slaap gevallen. De oudste keek even naar haar en haalde de andere heksen erbij. Het reinigingsritueel gaat beginnen...
Zie het niet als de dood, maar als een wedergeboorte. Zie het niet als het kwaad, maar als het goede. Treed in het licht en ontvang je nieuwe krachten. klonk de stem van de oudste. De heksen stonden buiten in een kring onder het licht van de maan, de wind speelde rustig met hun haren en de bladeren. In de verte waren de auto’s te horen, maar verder was er niets dat deed denken aan de huidige tijd. De oudste knikte een keer naar een groep heksen en plechtig droegen ze Aurora naar het midden van de kring. De heksen hadden haar een wit gewaad aangedaan, dit zou beter zijn voor het ritueel. De wind had vat gekregen op haar witte gewaad, en terwijl Aurora in het midden van de kring werd gelegd begon de wind steeds meer met haar te spelen. De oudste liep naar het midden toen en maakte 5 wondjes op haar lichaam met een mes. In haar nek, voor geest. Op haar polsen die stonden voor lucht en water, op haar enkels, die stonden voor vuur en aarde. De oudste prevelde mystieke woorden, en liep vervolgens de kring uit. De heksen liepen richting het midden van de kring. Rustig en plechtig, stap voor stap kwamen ze dichter bij elkaar. En hoe dichter ze bij elkaar kwamen hoe harder de wind met Aurora speelde. Abrubt stopten de heksen en langzaam sloten ze de handen aan elkaar. Op het moment dat de handen elkaar vast hadden nam leek de wind op een soort mist die zich als een speer op het lichaam van Aurora richtte. Even bleef het boven haar kolken, en toen splitste het zich in vijf speren. Met een ongekende snelheid troffen de speren zich in de wondjes van Aurora. De oudste trok een wenkbrauw op, normaal duurde dit ritueel 15 minuten, het was nu al een half uur bezig. Na 40 minuten was de mist bijna weggetrokken en was het ritueel bijna tot het einde. De heksen maakte hun handen los van elkaar en twee droegen Aurora terug naar haar kamer. Aurora is nu een nieuw lid van onze orde. fluisterde de oudste. Vervolgens liep ze naar Aurora’s kamer toe en legde een aantal stenen onder het bed van Aurora. Citrien voor je concentratie, Jade voor de wijsheid en rechtvaardigheid, Labradoriet tegen negatieve invloeden, Tijgeroog voor je zelfvertrouwen, en een Amethist zodat je geen hoofdpijn gaat krijgen van al deze invloeden. Vervolgens deed de oude een hangertje om bij Aurora, een lege hanger... Aurora het is aan jou de taak de edelstenen te vinden die bij jou passen. Deze gaan jou meer kracht geven dan jij ooit zou denken. De oudste liep weg terwijl Aurora nog in een diepe slaap lag.
Aurora bekeek haar handen nogmaals, voordat ze haar bewustzijn verloor zag ze haar handen licht gloeien. Rustig keek ze eens, maar ze zag helemaal niets vreemds, geen verandering. Zou het er mee te maken hebben.. of niet, vroeg ze in zichzelf. Rustig ging ze de gebeurtenissen na van de afgelopen nacht, maar ze was opeens een kille heks, niet geleidelijk. Wat heeft ervoor gezorgt dat ik opeens magie kon gebruiken.. fluisterde ze zacht. Zij je iets, Aurora? vroeg de oudste die met een kop dampende soep binnen kwam. Aurora vertelde over het feit dat ze haar handen had zien gloeien bij. Rustig nam ze een slok soep en trok een vies gezicht. De oudste moest voor het eerst lachen. Het is al goed, laten we het erop houden dat het heel gezond is, maar hier kan geen snufje zout en peper smaak aan geven.
Aurora knikte een keer en goot de dampende soep in een keer achterover, ze trok voor de tweede keer een vies gezicht en keek toen bedenkelijk. U heeft mij nog geen antwoord gegeven op mijn vraag... vroeg ze voorzichtig. De oudste knikte een keer. Het komt mij niet bekend voor, maar ik zal het eens navragen of opzoeken, maar weet wel dat je niet helemaal helder was... ik zeg niet dat je liegt, maar ik denk dat je weet wat ik bedoel. Wederom knikte Aurora, en gaapte toen even een keer. Ik krijg een dipje. grapte ze. Luttele seconden later was ze in slaap gevallen. De oudste keek even naar haar en haalde de andere heksen erbij. Het reinigingsritueel gaat beginnen...
Zie het niet als de dood, maar als een wedergeboorte. Zie het niet als het kwaad, maar als het goede. Treed in het licht en ontvang je nieuwe krachten. klonk de stem van de oudste. De heksen stonden buiten in een kring onder het licht van de maan, de wind speelde rustig met hun haren en de bladeren. In de verte waren de auto’s te horen, maar verder was er niets dat deed denken aan de huidige tijd. De oudste knikte een keer naar een groep heksen en plechtig droegen ze Aurora naar het midden van de kring. De heksen hadden haar een wit gewaad aangedaan, dit zou beter zijn voor het ritueel. De wind had vat gekregen op haar witte gewaad, en terwijl Aurora in het midden van de kring werd gelegd begon de wind steeds meer met haar te spelen. De oudste liep naar het midden toen en maakte 5 wondjes op haar lichaam met een mes. In haar nek, voor geest. Op haar polsen die stonden voor lucht en water, op haar enkels, die stonden voor vuur en aarde. De oudste prevelde mystieke woorden, en liep vervolgens de kring uit. De heksen liepen richting het midden van de kring. Rustig en plechtig, stap voor stap kwamen ze dichter bij elkaar. En hoe dichter ze bij elkaar kwamen hoe harder de wind met Aurora speelde. Abrubt stopten de heksen en langzaam sloten ze de handen aan elkaar. Op het moment dat de handen elkaar vast hadden nam leek de wind op een soort mist die zich als een speer op het lichaam van Aurora richtte. Even bleef het boven haar kolken, en toen splitste het zich in vijf speren. Met een ongekende snelheid troffen de speren zich in de wondjes van Aurora. De oudste trok een wenkbrauw op, normaal duurde dit ritueel 15 minuten, het was nu al een half uur bezig. Na 40 minuten was de mist bijna weggetrokken en was het ritueel bijna tot het einde. De heksen maakte hun handen los van elkaar en twee droegen Aurora terug naar haar kamer. Aurora is nu een nieuw lid van onze orde. fluisterde de oudste. Vervolgens liep ze naar Aurora’s kamer toe en legde een aantal stenen onder het bed van Aurora. Citrien voor je concentratie, Jade voor de wijsheid en rechtvaardigheid, Labradoriet tegen negatieve invloeden, Tijgeroog voor je zelfvertrouwen, en een Amethist zodat je geen hoofdpijn gaat krijgen van al deze invloeden. Vervolgens deed de oude een hangertje om bij Aurora, een lege hanger... Aurora het is aan jou de taak de edelstenen te vinden die bij jou passen. Deze gaan jou meer kracht geven dan jij ooit zou denken. De oudste liep weg terwijl Aurora nog in een diepe slaap lag.
“Wakker worden Aurora, het is al bijna avond!” zei de oudste terwijl ze binnenliep. Met een veeg maakte ze de ramen open en het laatste restje zon verlichtte de kamer. Aurora keek wat meewarrig, en nog slaapdronken. Toen stond ze mompelend om en liep naar de badkamer. Terwijl ze haar gezicht wastte zag ze haar witte japon en de krasjes in haar nek en polsen. Ze draaide zich om en het enige wat ze deed was haar polsen omhoog houden. ”Ik heb het gevoel dat ik een hele lange nacht achter de rug heb, en het enige wat ontbreekt is de kater.” zei een oververmoeide Aurora. Ze voelde zich draaierig, nog niet wetend wat er vanacht was gebeurd. Ze ontkleedde zich, nam maar een douche en besloot maar even wat koud water te laten stromen zodat ze tenminste goed wakker kon worden. De koude ging door haar hele lichaam heen, en langzaam kreeg begon ze wakker te worden. Snel deed ze nog even de warme kraan aan, en stapte er toen onderuit. Ze trok haar kleding aan die de oudste zojuist had klaargelegd en toen ze het hele ochtendritueel had gedaan ging ze zitten. ”Wat is er allemaal gebeurd?” vroeg Aurora hees, en de oudste begon te vertellen over het ritueel van afgelopen nacht, over de wondjes, en de stenen. ”Probeer het maar, pak een steen maar wacht even voordat je het in de ketting zet.” Aurora pakte de stenen, met de aanwijzing die de oudste had gegeven. De oudste legde de betekenis uit van de stenen en gaf toen de opdracht. “Probeer de amethist eens te bewegen maar met je gedachte” Aurora dacht eraan en de steen trilde slechts even. De oudste knikte slechts en gebaarde dat ze de citrien in haar ketting moest zetten. Weer voerde ze dezelfde opdracht uit, de amethist verschoof zich een luttele centimeter. Aurora trok haar wenkbrauw op, wat een afzakker zeg. De oudste lachte even, blijkbaar was ze niet de enige. “Rustig maar, iedereen begint zo, maar met de nodige oefeningen ben je binnen notime een perfecte heks die alle kunsten bezit. Het enige probleem is dat he hier niet mag toveren, als we ontdekt zouden worden zou dat rampzalig zijn. Dus Aurora, ik wil dat je de straat opgaat in de stad. Er zijn genoeg plekjes hier waar niemand je zal zien, let op wat je doet.” Aurora knikte even.
In de stad had ze vrij snel al een rustig plekje gevonden. Achter een winkelstraat was een klein pleintje dat verlaten was. Een grote stenen trap die in het water eindigde, het zacht kabbelen van het water. Het gespetter van een fonteintje, het beelde van een verliefd paartje. Het plaatje klopte gewoon, toen ging ze zitten op de trap en besloot een steen te bewegen. De steen waggelde iets en was na enkele seconden vijf centimeter verschoven. Aurora glimlachte, ze ging er al op vooruit. In gedachte liet ze de steen zweven, en opeens hingen alle steentjes op 10 centimeter hoogte. Het lukte met heel veel moeite, maar het ging wel. Ze was stiekem trots op zichzelf, en het volgende moment besloot ze de citrien af te doen en zonder hulp een steen te laten graviteren. Hoger dan twee centimeter kwam ze niet. ”Aurora, je bent een mislukkeling, je bent het uitschot der heksen!” Hoorde ze een stem roepen. Van schrik schoot Aurora op, ze herkende de stem, het was Laetitia? Door de schrik en emotie vlogen de stenen het water in, en het manpersoon van het beeldje werd onthoofd. Het hoofd vloog tegen een luik aan, die weer open vloog met een knal. Aurora keek om zich heen maar ze zag de heks nergens. In haar ooghoeken zag ze een klein pakketje vallen. Ze wilde het oppakken maar dat kon niet want dan zou ze in het water vallen. Opeens bleef het pakketje hangen, en toen wist Aurora dat ze het een en ander onder de knie had. Ze strekte haar handen en het pakketje kwam rustig op haar af. Na een reis van 40 centimeter viel het pakketje op de laagste trede van de trap, en Aurora pakte het op. Haar nieuwsgierigheid zei dat ze het moest openen, maar haar intuitie zei dat ze eerst de overige stenen uit het water moest halen. Met alle concentratie die ze had, ze had immers de citrien niet meer wist ze vier stenen boven water te krijgen. Deze bracht ze op het droge. Met veel kabaal kwam de vijfde boven water, tenminste een vis die de steen voor een lekker hapje had aangezien kwam boven water. Hij spuugde de steen uit en snel weg. De vijf stenen had ze nu bij elkaar... nu het pakketje!
Terwijl ze het touw van het pakketje verwijderde dacht ze aan Laetitia, was ze het echt geweest? Of was het slechts haar angt geweest, maar hoe het ook zat, het pakketje ging nu voor. Ze haalde het papier ervanaf en trof een mooi bewerkt houten kistje aan. Ze deed het open en ze zag een vergeelde brief liggen.
In de stad had ze vrij snel al een rustig plekje gevonden. Achter een winkelstraat was een klein pleintje dat verlaten was. Een grote stenen trap die in het water eindigde, het zacht kabbelen van het water. Het gespetter van een fonteintje, het beelde van een verliefd paartje. Het plaatje klopte gewoon, toen ging ze zitten op de trap en besloot een steen te bewegen. De steen waggelde iets en was na enkele seconden vijf centimeter verschoven. Aurora glimlachte, ze ging er al op vooruit. In gedachte liet ze de steen zweven, en opeens hingen alle steentjes op 10 centimeter hoogte. Het lukte met heel veel moeite, maar het ging wel. Ze was stiekem trots op zichzelf, en het volgende moment besloot ze de citrien af te doen en zonder hulp een steen te laten graviteren. Hoger dan twee centimeter kwam ze niet. ”Aurora, je bent een mislukkeling, je bent het uitschot der heksen!” Hoorde ze een stem roepen. Van schrik schoot Aurora op, ze herkende de stem, het was Laetitia? Door de schrik en emotie vlogen de stenen het water in, en het manpersoon van het beeldje werd onthoofd. Het hoofd vloog tegen een luik aan, die weer open vloog met een knal. Aurora keek om zich heen maar ze zag de heks nergens. In haar ooghoeken zag ze een klein pakketje vallen. Ze wilde het oppakken maar dat kon niet want dan zou ze in het water vallen. Opeens bleef het pakketje hangen, en toen wist Aurora dat ze het een en ander onder de knie had. Ze strekte haar handen en het pakketje kwam rustig op haar af. Na een reis van 40 centimeter viel het pakketje op de laagste trede van de trap, en Aurora pakte het op. Haar nieuwsgierigheid zei dat ze het moest openen, maar haar intuitie zei dat ze eerst de overige stenen uit het water moest halen. Met alle concentratie die ze had, ze had immers de citrien niet meer wist ze vier stenen boven water te krijgen. Deze bracht ze op het droge. Met veel kabaal kwam de vijfde boven water, tenminste een vis die de steen voor een lekker hapje had aangezien kwam boven water. Hij spuugde de steen uit en snel weg. De vijf stenen had ze nu bij elkaar... nu het pakketje!
Terwijl ze het touw van het pakketje verwijderde dacht ze aan Laetitia, was ze het echt geweest? Of was het slechts haar angt geweest, maar hoe het ook zat, het pakketje ging nu voor. Ze haalde het papier ervanaf en trof een mooi bewerkt houten kistje aan. Ze deed het open en ze zag een vergeelde brief liggen.
Dag vrouwe ik wist dat je het zou vinden. Veel heksen oefenen hier hun kunsten, en een van hun zou dit pakketje vinden. Het is zo voorbestemd. Jouw opdracht is om naar spor 2 te gaan daar zul je het antwoord vinden. Het zal in jouw tijd veel veranderd zijn, maar zoekt en gij zult vinden met een kleine hulp! Begin deze queste nu... Merlijn 1672
“Merlijn? Dat heeft de oudste erg origineel verzonnen!” lachtte Aurora. En dan ook nog fout geschreven, spoor 2... Ze pakte een steen die in het kistje lag. Een steen die toevallig ook nog in haar ketting paste. Toch deed ze de steen weer af, ze wist immers niet waarvoor hij bestemd was en liep toen de 10 minuten naar het station. De winkelstraten lagen er rond dit uur hopeloos verlaten erbij, een onprettige gedachte, aangezien Aurora nu wel alleen hier liep. De kou van de wind zorgde nog voor de nodige kippenvel. “Dag meisje, waar ga jij op zo een laat tijdstip naartoe?” zei opeens een aantrekkelijke man die voor haar stond. Aurora schrok maar herstelde zich snel. Geirriteerd zei ze dat ze haast had. Snel liep ze door maar de man liet zich niet uit het veld slaan. “Luister kreng, die treinen haal je allang niet meer, je gaat nu met mij mee!” de man wilde Aurora aan haar haren mee sleuren, maar ze was net iets vlugger en holde naar het station toe. Het geklik van haar hoge hakken waren door de binnenstad te horen. “Max! Waar ben je verdomme!” vloekte ze binnensmonds. Ze zag nu het station voor zich, maar het was nog zeker 1 minuut hard rennen. Ze zag haar belager al dichterbij komen en vurig hoopte ze dat hij zou afhaken, ze mocht geen magie zo in het openbaar gebruiken. Over haar schouder zag ze de man steeds harder rennen, en opeens hoorde ze roepen. “Hey schat, vanwaar zo een haast? Ga lekker mee feesten!”[i] aldus een groepje studenten. Aurora stopte abrubt en liep met de studenten mee. De mannen juichten vrolijk toen Aurora mee liep. Ze kreeg van de wildvreemden een knuffel maar een stem hoorde ze zeggen. [i]“Ik krijg je nog wel, heks.” Haar belager was verdwenen toen ze omkeek. De dronken studenten waren erg gezellig, en zelfs nog van haar leeftijd al vermoedde ze dat ze meer hadden gefeest dan gestudeerd afgelopen jaren. Al lallend en feestend brachten ze haar naar het station toe terwijl ze jammerden of ze niet nog even mee ging naar de carroussel. “Nee sorry mannen, dat is niet echt mijn tent.” Ze gaf een knipoog en stapte op de roltrap naar boven. Aurora dacht even aan de drukke tent waar je als vee tegen elkaar stond gedrukt. De jongens probeerden nog een keer een smeekbede, een knielde zelfs voor de roltrap en Aurora was echt gevlijd, maar ze had nu een missie. Een missie met het niveau van een padvinder, maar het was een missie.
Het station was verlaten, op een zwerver na die op een bankje lag te slapen. “Zo spoor 2 nu” zei Aurora terwijl ze aan het zoeken was. “Hier is nummer 1 en nummer 3, 4, 5 en 6. Geintje zeker!” Aurora was compleet verbaasd, er was helemaal geen spoor 2! Ze was gewoon met stomheid geslagen, dit kan toch niet. Ze keek naar buiten maar het spoor ging van 1 naar 3, er was hier geen tussenweg. Ze pakte de brief tevoorschijn en weer zag ze dat ze toch echt naar spor 2 moest. Ze las nog driemaal de brief, en nu kreeg ze een idee. Om hier wijs uit te worden deed ze de Jade om en weer las ze de brief, en wederom. Haar ogen bleven bij de laatste regel hangen. “kleine hulp” Wat bedoelt hij daarmee? Weer dacht Aurora na, een kleine hulp, waar kan ik die vinden. “Wacht even, mijn jade was mijn hulp nu, maar een andere kleine hulp kan die steen zijn!” Met tegenzin deed ze de edelsteen op, ze wachtte ongeveer 1 minuut maar niets. “Zo vind ik spoor 2 dus nooit!” riep ze boos uit. Haar boosheid was als sneeuw voor de zon verdwenen toen ze een hand op haar rug voelde. Meer wist ze niet te vertellen, ze was flauw gevallen.
“Merlijn? Dat heeft de oudste erg origineel verzonnen!” lachtte Aurora. En dan ook nog fout geschreven, spoor 2... Ze pakte een steen die in het kistje lag. Een steen die toevallig ook nog in haar ketting paste. Toch deed ze de steen weer af, ze wist immers niet waarvoor hij bestemd was en liep toen de 10 minuten naar het station. De winkelstraten lagen er rond dit uur hopeloos verlaten erbij, een onprettige gedachte, aangezien Aurora nu wel alleen hier liep. De kou van de wind zorgde nog voor de nodige kippenvel. “Dag meisje, waar ga jij op zo een laat tijdstip naartoe?” zei opeens een aantrekkelijke man die voor haar stond. Aurora schrok maar herstelde zich snel. Geirriteerd zei ze dat ze haast had. Snel liep ze door maar de man liet zich niet uit het veld slaan. “Luister kreng, die treinen haal je allang niet meer, je gaat nu met mij mee!” de man wilde Aurora aan haar haren mee sleuren, maar ze was net iets vlugger en holde naar het station toe. Het geklik van haar hoge hakken waren door de binnenstad te horen. “Max! Waar ben je verdomme!” vloekte ze binnensmonds. Ze zag nu het station voor zich, maar het was nog zeker 1 minuut hard rennen. Ze zag haar belager al dichterbij komen en vurig hoopte ze dat hij zou afhaken, ze mocht geen magie zo in het openbaar gebruiken. Over haar schouder zag ze de man steeds harder rennen, en opeens hoorde ze roepen. “Hey schat, vanwaar zo een haast? Ga lekker mee feesten!”[i] aldus een groepje studenten. Aurora stopte abrubt en liep met de studenten mee. De mannen juichten vrolijk toen Aurora mee liep. Ze kreeg van de wildvreemden een knuffel maar een stem hoorde ze zeggen. [i]“Ik krijg je nog wel, heks.” Haar belager was verdwenen toen ze omkeek. De dronken studenten waren erg gezellig, en zelfs nog van haar leeftijd al vermoedde ze dat ze meer hadden gefeest dan gestudeerd afgelopen jaren. Al lallend en feestend brachten ze haar naar het station toe terwijl ze jammerden of ze niet nog even mee ging naar de carroussel. “Nee sorry mannen, dat is niet echt mijn tent.” Ze gaf een knipoog en stapte op de roltrap naar boven. Aurora dacht even aan de drukke tent waar je als vee tegen elkaar stond gedrukt. De jongens probeerden nog een keer een smeekbede, een knielde zelfs voor de roltrap en Aurora was echt gevlijd, maar ze had nu een missie. Een missie met het niveau van een padvinder, maar het was een missie.
Het station was verlaten, op een zwerver na die op een bankje lag te slapen. “Zo spoor 2 nu” zei Aurora terwijl ze aan het zoeken was. “Hier is nummer 1 en nummer 3, 4, 5 en 6. Geintje zeker!” Aurora was compleet verbaasd, er was helemaal geen spoor 2! Ze was gewoon met stomheid geslagen, dit kan toch niet. Ze keek naar buiten maar het spoor ging van 1 naar 3, er was hier geen tussenweg. Ze pakte de brief tevoorschijn en weer zag ze dat ze toch echt naar spor 2 moest. Ze las nog driemaal de brief, en nu kreeg ze een idee. Om hier wijs uit te worden deed ze de Jade om en weer las ze de brief, en wederom. Haar ogen bleven bij de laatste regel hangen. “kleine hulp” Wat bedoelt hij daarmee? Weer dacht Aurora na, een kleine hulp, waar kan ik die vinden. “Wacht even, mijn jade was mijn hulp nu, maar een andere kleine hulp kan die steen zijn!” Met tegenzin deed ze de edelsteen op, ze wachtte ongeveer 1 minuut maar niets. “Zo vind ik spoor 2 dus nooit!” riep ze boos uit. Haar boosheid was als sneeuw voor de zon verdwenen toen ze een hand op haar rug voelde. Meer wist ze niet te vertellen, ze was flauw gevallen.
De verrader
Max bevond zich nu in de donkere ruimte. Na het sluiten van de opening was het pikkedonker. Er was geen enkele lichtbron aanwezig. Max voelde zich op zijn gemak. Vampiers en dan vooral Nosferatus haten licht. Nosferatus konden zelfs dan nog als een soort vleermuis zien en weten wat er te zien was. Max klom over een stapel kolen heen en gebruikte zijn reukzin om de juiste plaats te ontdekken. Hij moest wat verderop zijn. Naast een oude verbrandingsoven waren twee schappen met kolen. Als de herinneringen van Boris juist waren moest wat hij zocht hier zijn. Met zijn lange armen graaide hij tussen de kolen. Steeds dieper totdat hij iets voelde. Voorzichtig duwde hij wat kolen weg en pakte het in doek verpakte object uit het schap. Hij legde het voor zich neer en opende het doek. De hendel die nu voor hem lag, pakte hij op en liep ermee naar de verbrandingsoven. De hendel paste precies op een ontbrekende plek. Met een klik opende hij de ovendeur. Er klonken geluiden uit de oven en Max deed twee stappen achteruit. Max schraapte zijn keel.
Max: Uhm ik ben Max Schreck, dienaar van Boris von Bismarck, heer van het domein Eindhoven. Boris en de rest van mijn clan zijn uitgeroeid. Ik ben de laatste van zijn bloed. Ik heb uw hulp nodig!
Wederom klonk er geluiden uit de oven. Ditmaal kwam het naar de ovendeur toe. Twee stokoude handen met vlijmscherpe nagels duwden de ovendeur verder open.
Boris en zijn clan uitgeroeid? Wie is daar verantwoordelijk voor? Klonk het met een echo vanuit de oven.
Max: De volgelingen van Set, leden van de Sabbat dus!
Je neemt veel risico hier te komen jonge Max. Weet je wel wie ik ben?
Max: U bent de heer van het domein Vught.
Een stokoude vampier kwam uit de oven gekropen. Hij was mager en zijn huid was verschrompeld. Dit was duidelijk een van de oudere generatie vampiers. Max deed een stap naar voren om de vampier te ondersteunen met het uit de oven stappen.
Vertel me Max hoe heb je me gevonden? Weinigen weten van mijn rustplaats. En mijn trouwe dienaar is al een tijdje geleden overleden in een vreselijke brand. Wie zegt mij, dat jij daar niet achter zit? Of daar meer van weet?
Max: Als ik Cherbourg 1944 zeg namens Boris von Bismarck, vertrouwd U mij dan?
Er was een moment van stilte.
Goed, dat volstaat. Wat wil je weten, want ik neem aan dat je komst een reden heeft?
Max: Ik heb mijn helplings ingeschakeld om uit te zoeken wie er achter de aanval op de clan zit. De brand op Zionsburg lijkt me daarin ook geen toeval? Volgens Boris, had jij een goed netwerk van informanten en vertrouwelingen. Vught is berucht vanwege de vele rijke inwoners. Heb jij een aanknopingspunt?
De brand zou een directe link kunnen hebben met de aanval op jouw clan. Ik heb mijn netwerk inmiddels ook geactiveerd. De dood van mijn trouwe dienaar zal niet onbeantwoord blijven, net als de vernietiging van mijn huis. Je zegt dat je clan is uitgeroeid, maar mijn bronnen zeggen dat jouw domein is opgeist. Door een van je clanleden zelfs. Een nog jonge vampier van de laatste generatie. Misschien is dat een aanknopingspunt. Hij houdt zich schuil in de verlaten kerk naast de Eurocinema. Maar pas op, hij wordt gesteund.
Max grijnsde, een clanlid die zijn domein wilde overnemen? Dat kon maar 1 iemand zijn. Max wist genoeg. De volgelingen van Set hadden dus een verrader in zijn clan gebruikt. Vlug bedankte hij de werkelijke Meester van Zionsburg en het domein Vught. Tijd om terug te keren naar Den Bosch en met de verrader af te rekenen.
Max bevond zich nu in de donkere ruimte. Na het sluiten van de opening was het pikkedonker. Er was geen enkele lichtbron aanwezig. Max voelde zich op zijn gemak. Vampiers en dan vooral Nosferatus haten licht. Nosferatus konden zelfs dan nog als een soort vleermuis zien en weten wat er te zien was. Max klom over een stapel kolen heen en gebruikte zijn reukzin om de juiste plaats te ontdekken. Hij moest wat verderop zijn. Naast een oude verbrandingsoven waren twee schappen met kolen. Als de herinneringen van Boris juist waren moest wat hij zocht hier zijn. Met zijn lange armen graaide hij tussen de kolen. Steeds dieper totdat hij iets voelde. Voorzichtig duwde hij wat kolen weg en pakte het in doek verpakte object uit het schap. Hij legde het voor zich neer en opende het doek. De hendel die nu voor hem lag, pakte hij op en liep ermee naar de verbrandingsoven. De hendel paste precies op een ontbrekende plek. Met een klik opende hij de ovendeur. Er klonken geluiden uit de oven en Max deed twee stappen achteruit. Max schraapte zijn keel.
Max: Uhm ik ben Max Schreck, dienaar van Boris von Bismarck, heer van het domein Eindhoven. Boris en de rest van mijn clan zijn uitgeroeid. Ik ben de laatste van zijn bloed. Ik heb uw hulp nodig!
Wederom klonk er geluiden uit de oven. Ditmaal kwam het naar de ovendeur toe. Twee stokoude handen met vlijmscherpe nagels duwden de ovendeur verder open.
Boris en zijn clan uitgeroeid? Wie is daar verantwoordelijk voor? Klonk het met een echo vanuit de oven.
Max: De volgelingen van Set, leden van de Sabbat dus!
Je neemt veel risico hier te komen jonge Max. Weet je wel wie ik ben?
Max: U bent de heer van het domein Vught.
Een stokoude vampier kwam uit de oven gekropen. Hij was mager en zijn huid was verschrompeld. Dit was duidelijk een van de oudere generatie vampiers. Max deed een stap naar voren om de vampier te ondersteunen met het uit de oven stappen.
Vertel me Max hoe heb je me gevonden? Weinigen weten van mijn rustplaats. En mijn trouwe dienaar is al een tijdje geleden overleden in een vreselijke brand. Wie zegt mij, dat jij daar niet achter zit? Of daar meer van weet?
Max: Als ik Cherbourg 1944 zeg namens Boris von Bismarck, vertrouwd U mij dan?
Er was een moment van stilte.
Goed, dat volstaat. Wat wil je weten, want ik neem aan dat je komst een reden heeft?
Max: Ik heb mijn helplings ingeschakeld om uit te zoeken wie er achter de aanval op de clan zit. De brand op Zionsburg lijkt me daarin ook geen toeval? Volgens Boris, had jij een goed netwerk van informanten en vertrouwelingen. Vught is berucht vanwege de vele rijke inwoners. Heb jij een aanknopingspunt?
De brand zou een directe link kunnen hebben met de aanval op jouw clan. Ik heb mijn netwerk inmiddels ook geactiveerd. De dood van mijn trouwe dienaar zal niet onbeantwoord blijven, net als de vernietiging van mijn huis. Je zegt dat je clan is uitgeroeid, maar mijn bronnen zeggen dat jouw domein is opgeist. Door een van je clanleden zelfs. Een nog jonge vampier van de laatste generatie. Misschien is dat een aanknopingspunt. Hij houdt zich schuil in de verlaten kerk naast de Eurocinema. Maar pas op, hij wordt gesteund.
Max grijnsde, een clanlid die zijn domein wilde overnemen? Dat kon maar 1 iemand zijn. Max wist genoeg. De volgelingen van Set hadden dus een verrader in zijn clan gebruikt. Vlug bedankte hij de werkelijke Meester van Zionsburg en het domein Vught. Tijd om terug te keren naar Den Bosch en met de verrader af te rekenen.
Broodje Shoarma
GOALLLLL! 2-1!!!!!! KLIK!
Gerriteerd zette Ayan de tv uit. Het zou niks meer worden met Galatasaray. De schoften van Fener zouden weer kampioen worden. Dat was vrijwel zeker nu. Uit de ijskast nam hij twee biertjes. Ozul die een sigaret opstak was al net zo in mineur. De twee mannen starten een gesprek waarbij Turks wordt gesproken.
Ayan: Snap jij dat nou? Hoe kan de stier van de bosperus, Hakan Sukur nu die penalty missen?
Ozul: Ates, Necati Ates had hem moeten nemen. Die heeft nog nooit gemist dit seizoen.
Ayan: Ja, inderdaad. Dit wordt een lange nacht hier neem nog een biertje.
Ozul: Jij dronk toch nooit als je werkt?
Ayan: Vanavond wel. Nu we het landskampioenschap wel kunnen vergeten!
Moedeloos kijkt Ayan naar buiten. Hij ziet een groepje tieners op de fiets voorbij komen. Ze lachen en maken veel kabaal. Een meisje dat achterop de fiets van haar vriendje zit, kijkt hem recht in de ogen aan en knipoogt. Ayan kijkt haar na. In zijn vaderland zou een meisje van haar leeftijd nooit zo een kort rokje dragen. Maar hier in Nederland.
Misschien komen ze vannacht nog wel binnen, het was tenslotte pas 23u. Ayan ontwaakte uit zijn gedachtes, doordat een mercedes schuin voor de deur en op de stoep stopte. Een taxichauffeur stapte gehaast uit. Er was werk aan de winkel.
Ayan: Wat kan het zijn meneer?
Taxichauffeur: Een broodje Shoarma!
Enkele uren strompelden twee zatte mannen door de hintammerstraat. Ze botsten tegen een eenzame tengere man aan die bij sluis 0 over het water tuurde. Hij siste wat. De mannen hadden het niet eens in de gaten. Ze kwamen voorbij de shoarma tent en gingen naar binnen om nog snel een broodje Shoarma scoren. Max keek nog eens over het water en hoorde de Sint Jan 4x de klokken luiden. Het was tijd.
De twee dronkelappen verlieten net de Shoarma tent toen Max kwam aangelopen.
Ayan: We gaan dicht sorry.
Net op het moment dat Ayan het bordje met gesloten wil omdraaien ziet hij wie er voor hem staat.
Max: Wel Ayan, dat is alweer een tijdje geleden. Hoe gaat het hier in Den Bosch?
Ayan: Meester welkom terug. Goed dat U terug bent, maar het is niet veilig voor U hier.
Max: Niet veilig? Nu ja, maar dat wordt veranderd. Geovanni zullen we eens op zijn nummer gaan zetten net als zijn doortrapte zus Antonia. Vertel me wat je weet, het wordt hoog tijd dat deze verraders hun verdiende loon krijgen.
Ayan sloot de rolgordijnen en hing het bordje met gesloten voor de deur. Hij had de hele nacht nodig om Max uitvoerig te vertellen hoe Geovanni en Antonia de stad in handen hadden gekregen en met hulp van wie. Geovanni en Antonia hadden een Italiaanse herenmode zaak, genaamd Ill Nuevo aan de Brede Haven. Ze hadden de meeste lokale vampiers aan hun zijde. De meeste hadden onder dreiging trouw gezworen aan de nieuwe heerser van het domein. Het feit dat de volgelingen van Set steun betuigden, hielp de meeste over de drempel om toe te geven. Maar verraad was verraad. Ayan vertelde Max dat de Dommelaren zich niet hadden aangesloten bij Geovanni en Antonia. Max wist dat dit de sleutel zou vormen tot de straf die de twee vampiers zouden worden toegediend.
Op de zondagochtend werd Ayan vroeg wakker. Hij was in slaap gevallen na het bezoek van Max. Voor hem op de balie lag een notitie met wat opdrachten. Hij las deze door en stak het in de borstzak van zijn vuile bloes. Hij pakte de sleutels en wilde net de shoarma tent verlaten, toen hij zag dat de tv nog aanstond. Het was een sportherhaling van de vorige avond. De voetbaluitslagen werden getoond. Ayan keek nog eens goed. Fenerbahce had ook gelijk gespeeld! Dan zou de beslissing op de laatste speeldag vallen. Ayan klapte in zijn handen en deed een vreugde dansje. Toen opende hij de deur en verliet met een goed humeur de shoarma tent.
GOALLLLL! 2-1!!!!!! KLIK!
Gerriteerd zette Ayan de tv uit. Het zou niks meer worden met Galatasaray. De schoften van Fener zouden weer kampioen worden. Dat was vrijwel zeker nu. Uit de ijskast nam hij twee biertjes. Ozul die een sigaret opstak was al net zo in mineur. De twee mannen starten een gesprek waarbij Turks wordt gesproken.
Ayan: Snap jij dat nou? Hoe kan de stier van de bosperus, Hakan Sukur nu die penalty missen?
Ozul: Ates, Necati Ates had hem moeten nemen. Die heeft nog nooit gemist dit seizoen.
Ayan: Ja, inderdaad. Dit wordt een lange nacht hier neem nog een biertje.
Ozul: Jij dronk toch nooit als je werkt?
Ayan: Vanavond wel. Nu we het landskampioenschap wel kunnen vergeten!
Moedeloos kijkt Ayan naar buiten. Hij ziet een groepje tieners op de fiets voorbij komen. Ze lachen en maken veel kabaal. Een meisje dat achterop de fiets van haar vriendje zit, kijkt hem recht in de ogen aan en knipoogt. Ayan kijkt haar na. In zijn vaderland zou een meisje van haar leeftijd nooit zo een kort rokje dragen. Maar hier in Nederland.
Misschien komen ze vannacht nog wel binnen, het was tenslotte pas 23u. Ayan ontwaakte uit zijn gedachtes, doordat een mercedes schuin voor de deur en op de stoep stopte. Een taxichauffeur stapte gehaast uit. Er was werk aan de winkel.
Ayan: Wat kan het zijn meneer?
Taxichauffeur: Een broodje Shoarma!
Enkele uren strompelden twee zatte mannen door de hintammerstraat. Ze botsten tegen een eenzame tengere man aan die bij sluis 0 over het water tuurde. Hij siste wat. De mannen hadden het niet eens in de gaten. Ze kwamen voorbij de shoarma tent en gingen naar binnen om nog snel een broodje Shoarma scoren. Max keek nog eens over het water en hoorde de Sint Jan 4x de klokken luiden. Het was tijd.
De twee dronkelappen verlieten net de Shoarma tent toen Max kwam aangelopen.
Ayan: We gaan dicht sorry.
Net op het moment dat Ayan het bordje met gesloten wil omdraaien ziet hij wie er voor hem staat.
Max: Wel Ayan, dat is alweer een tijdje geleden. Hoe gaat het hier in Den Bosch?
Ayan: Meester welkom terug. Goed dat U terug bent, maar het is niet veilig voor U hier.
Max: Niet veilig? Nu ja, maar dat wordt veranderd. Geovanni zullen we eens op zijn nummer gaan zetten net als zijn doortrapte zus Antonia. Vertel me wat je weet, het wordt hoog tijd dat deze verraders hun verdiende loon krijgen.
Ayan sloot de rolgordijnen en hing het bordje met gesloten voor de deur. Hij had de hele nacht nodig om Max uitvoerig te vertellen hoe Geovanni en Antonia de stad in handen hadden gekregen en met hulp van wie. Geovanni en Antonia hadden een Italiaanse herenmode zaak, genaamd Ill Nuevo aan de Brede Haven. Ze hadden de meeste lokale vampiers aan hun zijde. De meeste hadden onder dreiging trouw gezworen aan de nieuwe heerser van het domein. Het feit dat de volgelingen van Set steun betuigden, hielp de meeste over de drempel om toe te geven. Maar verraad was verraad. Ayan vertelde Max dat de Dommelaren zich niet hadden aangesloten bij Geovanni en Antonia. Max wist dat dit de sleutel zou vormen tot de straf die de twee vampiers zouden worden toegediend.
Op de zondagochtend werd Ayan vroeg wakker. Hij was in slaap gevallen na het bezoek van Max. Voor hem op de balie lag een notitie met wat opdrachten. Hij las deze door en stak het in de borstzak van zijn vuile bloes. Hij pakte de sleutels en wilde net de shoarma tent verlaten, toen hij zag dat de tv nog aanstond. Het was een sportherhaling van de vorige avond. De voetbaluitslagen werden getoond. Ayan keek nog eens goed. Fenerbahce had ook gelijk gespeeld! Dan zou de beslissing op de laatste speeldag vallen. Ayan klapte in zijn handen en deed een vreugde dansje. Toen opende hij de deur en verliet met een goed humeur de shoarma tent.
Dit is een "Print" versie van onze forums. Om de volledige versie met meer informatie, afbeeldingen en opmaakte bekijken, a.u.b. hier klikken.